Στηρίζω τον εαυτό μου
13 Νοεμβρίου 2018
Θέλω
14 Νοεμβρίου 2018

Πως μπορώ να βοηθήσω ένα φίλο μου που νιώθω ότι με αυτό που κάνει δεν εκτιμά τον εαυτό του;

Πως μπορώ να βοηθήσω ένα φίλο μου που νιώθω ότι με αυτό που κάνει δεν εκτιμά τον εαυτό του;

Το να πούμε τη γνώμη μας σε έναν άνθρωπο που αγαπάμε, δεν είναι ό,τι πιο εύκολο. Αν τον αγαπάμε όμως αληθινά πρέπει να τολμήσουμε να το κάνουμε. Να ρισκάρουμε ότι δεν θα γίνουμε αρεστοί. Να δεχτούμε ότι μπορεί να γίνουμε αποδέκτες του θυμού, ίσως και την οργής του. Να του πούμε αυτό που πιστεύουμε, να του εκφράσουμε με ειλικρίνεια τα συναισθήματά μας. Αγάπη, άλλωστε, σημαίνει “μοιράζομαι τις εύκολες στιγμές μαζί σου, όπως και τις δύσκολες, επικοινωνώ τα ευχάριστα συναισθήματα όπως και τα δυσάρεστα”.

Αν ένας δικός μας άνθρωπος κάνει κάτι που τον υποτιμά στην πραγματικότητα, χρειάζεται να ασχοληθούμε με αυτό το κομμάτι του. Να τον ενθαρρύνουμε να το δει, να τον βοηθήσουμε να νιώσει ότι κάνει κάτι που τον κρατά μακριά από τον εαυτό του. Μακριά από την αλήθεια του, από την αξία του. Χωρίς επίκριση, αλλά με γνήσιο ενδιαφέρον.

Δεν το κάνουμε για μας, για την επιβεβαίωση μας ή για τον φόβο μας ότι το λάθος του θα επηρεάσει την αξία μας. Μιλάμε για εκείνον, μιλάμε γιατί τον αγαπάμε, μιλάμε γιατί μας ενδιαφέρει να είναι καλά.

Αν προσπαθήσουμε να τον ενθαρρύνουμε σε αυτήν του την κίνηση, παρότι αναγνωρίζουμε ότι είναι λάθος, μόνο και μόνο για να ικανοποιηθούν τα δικά μας απωθημένα, τον παραπλανάμε. Αν τον κινητοποιούμε, προσπαθώντας μέσω εκείνου να επιβεβαιωθούμε εμείς, για όλα εκείνα που θα θέλαμε να κάνουμε αλλά δεν τολμάμε, τον οδηγούμε σε κάτι που μπορεί να γίνει επικίνδυνο για εκείνον. Αν προσπαθούμε μέσω εκείνου να πάρουμε τη χαρά του ρίσκο, χωρίς την ευθύνη του, δεν είμαστε δίπλα του, αλλά σκεφτόμαστε τον εαυτό μας. Αν από φόβο μήπως τον χάσουμε επιβραβεύουμε την κίνησή του, θα τον χάσουμε τελικά.

Αν ένας φίλος μας που αγαπάμε οδηγείται σε κάτι που απειλεί την αξία του, οφείλουμε να είμαστε ειλικρινείς μαζί του. Οφείλουμε να προστατέψουμε αυτό που νιώθουμε για εκείνον και να κοπιάσουμε να κατέβουμε στο σκιερό του κομμάτι, να τον βοηθήσουμε να το δει με έγνοια αλλά και με επιμονή.

Αν σιωπήσουμε, αποκαλώντας τη σιωπή μας διακριτικότητα, και πάλι δεν τον βοηθάμε, γιατί ενώ αυτό που χρειάζεται είναι να αναλάβει την ευθύνη του, εμείς αποποιούμαστε τη δική μας, οπότε μιμείται το παράδειγμά μας.

Αν του μιλήσουμε και παράλληλα είμαστε δίπλα του, είναι πιο εύκολο για εκείνον να επανέλθει. Είναι πιο εύκολο για εκείνον να μάθει από την εμπειρία του. Αν είμαστε μαζί του και παράλληλα εκτιμάμε τον εαυτό μας, του μιλάμε μέσα από το παράδειγμά μας. Αν είμαστε μαζί του ουσιαστικά, είναι πιο εύκολο για εκείνον να είναι δίπλα στον εαυτό του, χωρίς κριτική αλλά με αγάπη και να αναγνωρίσει αν οι πράξεις του εναρμονίζονται με την εκτίμηση προς τον εαυτό του.

Αγγελική Μπολουδάκη – Ειδικός Ψυχικής Υγείας