Τα σύννεφα προσθέτουν χρώμα
10 Ιουνίου 2018
Η ειλικρίνεια στην επικοινωνία
11 Ιουνίου 2018

Όσο πιο δεκτικοί είμαστε στην επιθυμία μας, τόσο περισσότερο την απολαμβάνουμε

Αν θέλουμε να πραγματοποιήσουμε μια επιθυμία μας, χρειάζεται να κάνουμε χώρο μέσα μας για να την δεχτούμε.

Αν στηρίξουμε την αλλαγή μας σε άκαμπτες πεποιθήσεις που γνωρίζαμε μέχρι τώρα, ακόμα κι αν γίνει δεκτή, θα έχει μια ψεύτικη ποιότητα.

Είναι σαν να προσπαθούμε να ζωγραφίσουμε αυτό που μας αρέσει αλλά ενώ το παρατηρούμε, έχουμε κάτι άλλο πολύ συγκεκριμένο και περιορισμένο στο μυαλό μας, οπότε αυτό που αποτυπώνουμε είναι αυτό που έχουμε στο μυαλό μας, χωρίς συναισθήματα, χωρίς κίνηση και ζωή. Δεν αποτυπώνουμε αυτό που είναι αλλά αυτό που φανταζόμαστε ότι είναι σύμφωνα με το σχήμα που έχουμε στο μυαλό μας.

Αν μάλιστα επιμείνουμε να καλωσορίσουμε την επιθυμία μας, με τον προκαθορισμένο τρόπο  που τηρούσαμε μέχρι τώρα, ενδεχομένως με τις πράξεις μας να εκφράζουμε αντίθετες ιδέες και συναισθήματα από αυτά που έχουμε την πρόθεση να εκφράσουμε.

Στην προσπάθειά μας να υποτάξουμε την επιθυμία μας σε ένα καλούπι συγκεκριμένης δράσης, για να νιώσουμε ασφάλεια μέσα μας, θα αντιδράσουμε με τα συναισθήματα μας σε αυτήν, ενώ στην πραγματικότητα θέλουμε να αντιδράσουμε στον περιορισμένο τρόπο σκέψης μας. Αντιδρώντας θα την απορρίψουμε, ενώ αυτό που πραγματικά θέλουμε είναι να απορρίψουμε το καλούπι που είχαμε δημιουργήσει στο μυαλό μας ώστε να χωρέσει εκείνη.

Γιατί το κάνουμε αυτό; Προσπαθούμε να ελέγξουμε τα συναισθήματά μας μπροστά σε αυτήν, από φόβο για το καινούργιο, από ανασφάλεια για μας και τελικά αυτό που βγαίνει είναι ένας έλεγχος προς την επιθυμία μας.

Δεν είναι εύκολο να σπάσουμε τα τείχη του τρόπου που μάθαμε να ζούμε, να κινούμαστε, να σκεπτόμαστε, ώστε να ανοιχτούμε σε ένα ελεύθερο τρόπο σκέψης και δράσης. Δεν είναι εύκολο να λύσουμε τα δεσμά του τρόπου που μάθαμε να λειτουργούμε.

Φανταζόμαστε κινδύνους εκεί που δεν υπάρχουν, ενώ ο μοναδικός κίνδυνος είναι οι φόβοι μας Η σωτηρία μας είναι  η κατανόησή τους.

Όταν αλλάζουμε, νιώθουμε το έδαφος να  υποχωρεί. Αισθανόμαστε σαν να πατάμε σε κινούμενες πλάκες. Φοβόμαστε, νιώθουμε απόγνωση. Ενώ η πρόθεσή μας είναι η επιθυμία μας, ο φόβος μας μας κατευθύνει σε σκέψεις ανάγκης. Ανάγκη να κρατηθούμε, να πιαστούμε, να εξαρτηθούμε, να παραμείνουμε στάσιμοι στο γνώριμο τρόπο σκέψης και δράσης, νομίζοντας πως έτσι εξασφαλίζουμε τη σταθερότητα μέσα μας. Αυτές οι κινήσεις τελικά μας αποπροσανατολίζουν από τον στόχο μας, από την επιθυμία μας, από το κέντρο μας.

Όσο επιδιώκουμε να κατακτήσουμε κάτι με προκαθορισμένες ιδέες και μόνο, αναζητώντας μιαν ασφάλεια σε επαναλαμβανόμενα μοτίβα, δεν ενωνόμαστε μαζί του, ούτε φυσικά με τον εαυτό μας. Δεν αφηνόμαστε στο ταξίδι, στα συναισθήματά μας, σε αυτό που επιθυμούμε ώστε να πλεύσουμε με αυτό.

Προσπαθούμε να υποτάξουμε και τον εαυτό μας και το καινούριο σε ένα συγκεκριμένο σχήμα που μας προκαλεί μιαν επίπλαστη ασφάλεια, αρνούμενοι, στην πραγματικότητα, να δεχτούμε την αλλαγή.

Καθετί καινούργιο θέλει ένα διαφορετικό αέρα για να πλεύσει, διαφορετικούς τρόπους για να γίνει αποδεκτό, συμφιλίωση με την διαφορετικότητα μέσα μας, όπως και των άλλων, αποδοχή της διαφορετικότητας της πραγματικότητας ώστε να γίνει αποδεκτό.

Καθετί καινούργιο που το επιθυμούμε μας φέρνει σε επαφή με το μεγάλο μέσα μας και χρειάζεται να είμαστε εξοικειωμένοι με αυτήν την αίσθηση για να το δεχτούμε. Αυτό το μεγάλο εκφράζει εικόνες του εαυτού μας, με τις οποίες δεν είχαμε συμφιλιωθεί μέχρι τώρα. Αυτές οι εικόνες όμως είμαστε εμείς. Για κάποιους λόγους δεν είχαν γίνει αποδεκτές έως τώρα και καλούμαστε να ανοίξουμε το χώρο της καρδιάς μας για να χωρέσουν ώστε να πλαστούμε σύμφωνα με αυτές. Η κάθε επιθυμία μας είναι εσωτερική υπόθεση στην πραγματικότητα. Κάτι μέσα μας αλλάζει και δημιουργούμε ένα όνειρο. Αυτό το όνειρο βλέπουμε εξωτερικά. Προσανατολιζόμαστε εκεί που θέλουμε και όσο ζυμωνόμαστε με αυτό και το δικό μας όνειρο χαίρεται, γιατί βρίσκει την αλήθεια του εκεί.

Όσο αντιμετωπίζουμε τη ζωή με ενδιαφέρον, το απρόβλεπτο με γοητεία, περιβάλλουμε την αλλαγή, της επιτρέπουμε να μας διαπεράσει.

Αυτό που βοηθάει να μεγαλώσουμε το χώρο της καρδιάς μας για να να δεχτούμε την επιθυμία μας και την υλοποίησή της, είναι να πάψουμε να επικεντρωνόμαστε στο λάθος, ώστε να καταφέρουμε να εστιαστούμε στον εαυτό μας και σε αυτό που επιθυμούμε.  Ας μην ξεχνάμε πως δεν μας φοβίζει η όποια κίνηση μας, ακόμα και το άγνωστο, αλλά εκείνο που μας δυσκολεύει είναι ότι εμείς επικρίνουμε την κάθε κίνησή μας, νομίζοντας πως συνεχώς αξιολογούμαστε, ενώ στην πραγματικότητα ο χειρότερος κριτής είναι ο εαυτός μας.

Αν εμπιστευτούμε τον εαυτό μας, αν σεβαστούμε την επιθυμία μας, ο δρόμος προς την ελευθερία είναι πολύ πιο εύκολος.

Όσο πιο δεκτικοί είμαστε σε καθετί που επιθυμούμε αληθινά, όσο αντιλαμβανόμαστε ότι είναι το δικό μας όνειρο που ζητά την πραγμάτωσή του, τόσο το καλοδεχόμαστε, τόσο περισσότερο απολαμβάνουμε το άνοιγμά μας σε αυτό.

Αγγελική Μπολουδάκη