Συναισθηματικά ασφαλής
26 Μαρτίου 2018
Αξιοποιώντας τα μαθήματα ζωής
27 Μαρτίου 2018

Απεξάρτηση από τον πόνο

Όσο παράδοξο κι αν φαίνεται, ο άνθρωπος εξαρτάται από το συναίσθημα που ένιωσε, ακόμα κι αν αυτό ήταν επώδυνο.  Ανέχεται τον πόνο, νιώθει οικεία σε αυτό το συναίσθημα.

Αν ένας άνθρωπος έχει νιώσει πόνο, νομίζει πως μόνο αυτό του αξίζει. Καθένας μας ταυτίζεται με μια εικόνα, σύμφωνα με το πως νιώσαμε κάποτε και σκεφτήκαμε για μας, κάτω από την επήρεια του συναισθήματος.  Συνηθίζουμε να ζούμε έτσι και αυτή η συνήθεια γίνεται η αλυσίδα που μας αιχμαλωτίζει σε συμπεριφορές μας όπου το συναίσθημα αναπαράγεται. Και το πιο ανησυχητικό είναι ότι δεν το αντιλαμβανόμαστε, γιατί οδηγός είναι η οικειότητα.

Αν έχεις βιώσει απόρριψη, νιώθεις οικεία να απορρίπτεις τον εαυτό σου, αν έχεις αισθανθεί απουσία, απουσιάζεις από σένα. Αν έχεις βιώσει υποτίμηση, προγραμματίζεις τον εαυτό σου με τρόπο που υποτιμάς τον εαυτό σου.

Οι σκέψεις, τα συναισθήματά σου, οι πράξεις σου, ακόμα κι οι επιλογές σου αντανακλούν ό,τι νιώθεις για τον εαυτό σου.

Ο πόνος σου αναζητά διέξοδο. Πρέπει να εκφραστεί. Αν δεν εκφραστεί με κάποιο τρόπο, θα αποθηκευτεί στο σώμα σου και θα σου κάνει κακό. Αναζητάς τρόπους για να μπορέσεις να θεραπευτείς. Αυτός είναι ένας γνώριμος δρόμος, όπου η αναβίωση του συναισθήματός σου, του πόνου που αισθάνθηκες κάποτε, φαίνεται να σε λυτρώνει, με την έννοια ότι εκφράζεται, έστω με αυτόν τον τρόπο.

Αυτό που σε προστατεύει είναι να συνειδητοποιήσεις γιατί το κάνεις. Το να είσαι σε επαφή με τον αυτοσεβασμό σου και την εκτίμηση στον εαυτό σου, σημαίνει ότι αλλάζεις το μοντέλο που σχετίζεσαι με τον εαυτό σου. Προτεραιότητά σου είναι η δέσμευση με τις ανάγκες και τις επιθυμίες σου με συνέχεια, συνέπεια και σταθερότητα όπως και ο σεβασμός στον μεταβατικό σου χώρο. Μεταβατικός είναι ο χώρος εκείνος που κατανοείς, συναισθάνεσαι, εμπεριέχεις τις ανάγκες σου όπως και τις ανάγκες των άλλων.

Συγχωρώντας τον εαυτό σου, απενοχοποιείσαι για συμπεριφορές σου που αναπαρήγαγαν τον πόνο. Αποδεσμεύεσαι από τον έλεγχο να αναπαράγεις το ίδιο συναίσθημα, νομίζοντας πως η λύση είναι εκεί. Διαφοροποιείσαι από την ιδέα να επηρεάσεις την απουσία, την έλλειψη εκτίμησης σε κάθε κατάσταση που ανακυκλώνεται το συναίσθημα που ένιωσες. Συνειδητοποιείς ότι το να ασχολείσαι προσπαθώντας να επηρεάσεις είναι μια υπεκφυγή για να μην δεσμευτείς βάζοντας σε προτεραιότητα τις επιθυμίες σου για δημιουργικότητα και σύνδεση.  Συνειδητοποιείς επίσης ότι καθένας είναι υπεύθυνος για τα συναισθήματα, τις σκέψεις και τις πράξεις του. Όταν το συνειδητοποιείς, μένει ένας χώρος κενός. Αυτός ο χώρος, που νόμιζες ότι έφταιγες και άρα έπρεπε να κάνεις κάτι για τους άλλους από υποχρέωση, γίνεται ένας ελεύθερος χώρος όπου νοιάζεσαι για τον εαυτό σου και για τις δεσμεύσεις σου. Όταν αποδεσμεύεσαι, δεσμεύεσαι.

Αποδέχεσαι τις αλήθειές σου και συνειδητοποιείς ότι με διάφορους τρόπους επιζητούσες μια τιμωρία, νομίζοντας πως έφταιγες. Το υποσυνείδητό σου γνώριζε και σε οδηγούσε εκεί που χρειαζόσουν ώστε να έρθεις σε επαφή με την αλήθειά σου. Έπρεπε να δεις ότι υποτιμούσες τον εαυτό σου, ότι απουσίαζες από σένα, ότι δεν αναλάμβανες την ευθύνη σου, ότι δεν σε είχες σε προτεραιότητα. Έπρεπε να τα δεις και η ψυχή μπορεί να γνωρίσει τον εαυτό της μόνο αν κοιτάξει σε μια άλλη ψυχή. Κάποιος -α που σε έκανε να νιώθεις έτσι σε έφερνε σε επαφή με την εικόνα που νόμιζες πως είχες, σε έφερνε σε επαφή με μια αλήθεια σου. Χρειαζόσουν την εικόνα σου, νομίζοντας πως αν την διατηρούσες, το παιδικό σου όνειρο να έρθει η βοήθεια από αλλού, από εκείνο το αλλού που έμοιαζε σε αυτό που έζησες, θα γινόταν επιτέλους πραγματικότητα. Αφήνοντας αυτήν την παιδική αυταπάτη ότι όλος ο κόσμος είναι έτσι όπως νομίζεις κάτω από την επιρροή της ενοχής, αλλάζεις αυτό που κοιτάς.  Ελευθερώνεις τον εαυτό σου από την όποια εικόνα δεν σε αφήνει να δεις αυτό που είσαι και  αναλαμβάνεις με υπευθυνότητα την οικοδόμηση της αξίας σου.

Όταν αποδέχεσαι την  ταυτότητά σου νιώθεις θλίψη. Αποχαιρετάς και αποχωρίζεσαι κομμάτια του εαυτού σου που σου έκαναν παρέα, όσο κι αν σε εμπόδιζαν στις αλήθειες σου. Είναι σημαντικό να τα αποχωριστείς με ένα ευχαριστώ, με ένα αίσθημα ευγνωμοσύνης για την συντροφιά που σου κράτησαν. Όταν αισθάνεσαι ευγνωμοσύνη, συνειδητοποιείς ότι τελικά σε προστάτεψαν από το χάος. Ακόμα και ο πόνος είχε την αξία του, γιατί σε έκανε να εκτιμήσεις αυτό που τελικά επιθυμείς στη ζωή σου. Σε άνοιξε σε πλευρές του εαυτού σου, δημιουργικές και υγιείς, ανοικτές και δεκτικές στη ζωή και στη χαρά.

Όταν κάνεις το ταξίδι αυτογνωσίας σου, αναγνωρίζεις τι επιθυμείς. Δεν αναζητάς ασφάλεια στο παρελθόν νοσταλγώντας αλλά νιώθεις ασφάλεια σε ό,τι είσαι, στις αξίες σου, στις επιθυμίες εκείνες που σε ανοίγουν στην αλήθειά σου με υγεία, καλοσύνη, ειλικρίνεια, πίστη.

Αγγελική Μπολουδάκη