Υπάρχουμε χωρίς τους ρόλους μας;
24 Οκτωβρίου 2019
Ο μικρός Πάντσο… μπόρεσε
25 Οκτωβρίου 2019

Να μπορούμε…

Να μπορούμε να σεβόμαστε την ιδιωτικότητα των στιγμών μας.

Να μπορούμε να εκτιμάμε και να τιμάμε τους ανθρώπους μας με το να τους αφιερώνουμε ουσιαστικό χρόνο από τη ζωή μας.

Να μπορούμε να προστατεύουμε τα συναισθήματα μας για τους ανθρώπους που αγαπάμε και να μην τα περιφέρουμε ως βορά για να κερδίσουμε μια πρόσκαιρη επιβεβαίωση.

Να μπορούμε να είμαστε εδώ και να μοιραζόμαστε αυτό που διαθέτει ο καθένας μας, γνώσεις, συναισθήματα, σκέψεις. Να προσεγγίζουμε την ανθρωπότητα ως σκοπό και όχι ως μέσο.

Να μπορούμε να συμπάσχουμε με τον κάθε άνθρωπο που συναντάμε και τη δική του ιστορία να τη νιώθουμε ως δική μας, να τη μοιραζόμαστε ως δική μας, χωρίς φόβους και ανάγκη επιβεβαίωσης, αλλά με διάθεση αλήθειας.

Να μπορούμε να μαζέψουμε τις προβολές μας και κάθε φορά που κάποιος λέει κάτι να μην επικοινωνούμε με τους φόβους μας, με τις δικές μας ανησυχίες, με τις δικές μας ανάγκες να κάνουμε ή να μην κάνουμε κάτι.

Να μπορούμε να αντέχουμε τις αλήθειες και να μην προσπαθούμε να τις κουκουλώνουμε, νομίζοντας πως οι άνθρωποι που μας εκτιμούν δεν θα τις δεχτούν. Οι άνθρωποι που μας αγαπούν, όχι μόνο τις δέχονται αλλά τις χρειάζονται όπως χρειαζόμαστε κι εμείς τις δικές τους αλήθειες. Ο άνθρωπος προχωράει στη ζωή του όταν βλέπει γυμνό τον εαυτό του στον καθρέφτη και αυτό που βλέπει του αρέσει, γιατί αυτό που βλέπει το αγαπάει ως ολόκληρο. Εκτιμά και τον άνθρωπο που είναι ειλικρινής μαζί του, γιατί η κάθε αλήθεια τόσο για να ειπωθεί όσο και για να ακουστεί, χρειάζεται ψυχή.

Να μπορούμε να νιώθουμε ευγνωμοσύνη για κάθε καλό που μας έκανε ένας άγνωστος, για κάθε καλό που κάναμε εμείς, για κάθε καλό που δεχτήκαμε και δεχόμαστε.

Να μπορούμε να αντέχουμε το σκοτεινό μας κομμάτι, όπως και το φωτεινό μας. Να αγαπάμε και τα δυο το ίδιο, για να βελτιώσουμε το ένα και να αλλάξουμε όσο μπορούμε το άλλο. Να μπορούμε να αντέχουμε το σκοτεινό κομμάτι των ανθρώπων που αγαπάμε, όπως και το φωτεινό τους. Χωρίς να προσπαθούμε να ωραιοποιούμε κάτι, χωρίς να εξιδανικεύουμε, χωρίς να επιβεβαιώνουμε. Μην ξεχνάμε ότι η ειλικρίνεια αρχίζει πάντα εκεί, που τελείωσαν όλοι οι άλλοι τρόποι να σωθείς, όπως λέει ο μεγάλος μας ποιητής, Τάσος Λειβαδίτης.

Να μπορούμε να είμαστε μεγαλόψυχοι.  Να επιλέγουμε τους ανθρώπους που επιθυμούμε να συνδεθούμε αλλά να συγχωρούμε αυτούς που μας έχουν βλάψει και να ευεργετούμε εκείνους που έχουν ανάγκη, όσο μπορούμε κι όπως επιθυμούμε.

Να μπορούμε να χρησιμοποιούμε το κάθε μέσο επικοινωνίας σαν μια ουσιαστική επικοινωνία που μας ενώνει. Δεν χρειαζόμαστε επιβεβαίωση, μοίρασμα χρειαζόμαστε. Αυτό που θα δώσουμε, μας επιστρέφεται. Ό,τι δίνουμε παίρνουμε σε αυτή τη ζωή και όταν μοιραζόμαστε, πλουτίζουμε από συναισθήματα, κάνουμε τον εαυτό μας καλύτερο, πιο ανθρώπινο, πιο αληθινό.

Αγγελική Μπολουδάκη – Ειδικός Ψυχικής Υγείας