Αρχοντιά
18 Οκτωβρίου 2019
Να εμπιστεύεσαι το δικό σου βλέμμα για σένα
20 Οκτωβρίου 2019

Η αλήθειά μας μέσα από τις ταυτίσεις μας

Ως παιδιά ταυτιστήκαμε με πρόσωπα σημαντικά για μας. Με αυτό που ήταν οι ίδιοι, με αυτό που νόμιζαν, όπως και με αυτό που νομίζαμε πως ήταν. Με τις προσδοκίες για τον εαυτό τους όπως και για μας. Με εντολές που μας δόθηκαν για το τι είναι σωστό. Με ένα χρέος που άφησαν ακάλυπτο εκείνοι, με ένα βάρος που προσπαθούμε να πάρουμε στους ώμους μας εμείς για να τους απαλλάξουμε. Με ένα όνειρο δικό τους που γίνεται και δικό μας, χωρίς απαραίτητα να είναι δικό μας. Με τον εξαρτητικό τρόπο δέσμευσης τους, που δεν είναι ο τρόπος που θέλουμε εμείς, όπου δέσμευση σημαίνει υποστήριξη της προσωπικής μας αλήθειας με τους ανθρώπους που επιλέγουμε.

Αυτό που είδαν σε μας έγινε η δική μας ταυτότητα. Αυτό που μπόρεσαν να αναγνωρίσουν άνθρωποι, που και εκείνους τους κοίταξαν κάποιοι άλλοι με ένα συγκεκριμένο τρόπο, που ταίριαζε ή δεν ταίριαζε σε αυτό που ήταν οι ίδιοι, έγινε η αλήθειά μας.

 Ως παιδιά αναζητούσαμε τρόπους να ορίσουμε τη δική μας ταυτότητα. Κάθε σημείο στο χάρτη μας από ανθρώπους αγαπημένους ήταν καλοδεχούμενο. Κάθε σημείο, από κάποιο δικό μας άνθρωπο, που ήταν εμφανές, εξαιτίας του τρόπου που μας επιβαλλόταν, της έντασης που είχε, γινόταν επίσης κάτι αγαπημένο για μας. Όλα αυτά τελικά αποτέλεσαν μέρη της ταυτότητας μας.

Μεγαλώνοντας, συνθέτουμε την αλήθειά μας, αυτή που νομίζουμε ως αλήθεια. Στο πλήρωμα του χρόνου όμως διαπιστώνουμε ότι σε κάποια σημεία είναι διαφορετική από αυτή που νομίσαμε.

Κάθε άνθρωπος είναι αυτό που είναι, σύμφωνα με τα χαρακτηριστικά του, τις ικανότητές του, τις μοναδικές ιδιαιτερότητές του. Αυτό που καλείται να βρει στην πορεία της ζωής του είναι η πραγματική του ταυτότητα. Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός, όλοι μας όμως είμαστε υπεύθυνοι για τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς μας να τα καλλιεργήσουμε, να τα βοηθήσουμε να ολοκληρωθούν. Αυτή, άλλωστε, είναι η αλήθειά μας.

Ένας άνθρωπος, που είχε την τύχη να αναγνωριστεί για αυτό που ήταν στην πραγματικότητα, είναι πιο εύκολο να κοιτάξει κάποιον άλλον και να τον βοηθήσει σε αυτό που είναι ο ίδιος. Ένας άνθρωπος όμως που έμαθε σε μια ψευδή ταυτότητα, όταν κοιτά αυτούς που αγαπά, άθελά του και χωρίς να το συνειδητοποιεί,  τους μεταδίδει διπλά μηνύματα, τα οποία εγγράφονται στον ψυχισμό τους. Ένας άνθρωπος ελεύθερος, που από ένα σημείο και μετά θυσίασε την προσωπική του ελευθερία, για κάποιους λόγους, μεταδίδει δυο μηνύματα: Είναι ωραίο να είσαι ελεύθερος, είναι ενοχικό να είσαι ελεύθερος. Έτσι, το παιδί που τον αγαπά από τη μία μαθαίνει να αγαπά την ελευθερία του, από την άλλη όμως νιώθει ένοχος για αυτήν. Το ίδιο και  για άλλα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του. Μπορεί, για παράδειγμα, να εκτιμά την αξία του όμως αυτό να θεωρήθηκε εγωισμός στην κοινωνία που μεγάλωσε, με αποτέλεσμα να περιόρισε τις κινήσεις του για να είναι αποδεκτός. Οι άνθρωποι που ταυτίστηκαν μαζί του έμαθαν κι εκείνοι αφενός να είναι υπεύθυνοι για την αξία τους, αφετέρου όμως να πιέζονται και να νιώθουν ενοχικά όταν λειτουργούν στη ζωή τους εκτιμώντας τον εαυτό τους.  Μπορεί να μεγαλώσες με έναν άνθρωπο, ο οποίος φαινόταν αυστηρός, ίσως άδικος κάποιες φορές και συμβιβασμένος, ο οποίος όμως στην πραγματικότητα ήταν δίκαιος και ασυμβίβαστος. Μαθαίνεις να κινείσαι ανάμεσα σε αυτές τις δυο περιοχές, ακροβατώντας, αδυνατώντας να πετύχεις την ισορροπία σου.

Εάν έχει συμβεί αυτό, διχάζεσαι. Από τη μια υποστηρίζεις την αλήθειά σου, είσαι ο εαυτός σου, με ευθύνη σε κάθε χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου. Από την άλλη νιώθεις ενοχές όταν το κάνεις και πιέζεις τον εαυτό σου να περιοριστεί ώστε να μην ανταποκριθείς στην πραγματική σου εικόνα. Στη μια περίπτωση εκτιμάς τον εαυτό σου, στην άλλη τον υποτιμάς.

Οι άνθρωποι που υποτιμούν τον εαυτό τους, με τον οποιονδήποτε τρόπο, έχουν υιοθετήσει έναν ψευδή εαυτό, ο οποίος αποφασίζει για εκείνους, επιβαρύνοντας την σωματική και ψυχική τους υγεία. Κατά ένα παράδοξο τρόπο, αυτή η ψευδής πλευρά προσπαθεί να επικρατήσει, ενάντια στην αλήθειά τους. Μέσω της επιβεβαίωσης, εκεί που επιβεβαιώνεται και η αλήθεια του περιορίζεται, τείνει στη διαιώνισή της. Αναζητά την επιβεβαίωση, γιατί είναι μια παιδική πλευρά που δεν ωρίμασε, όπως ένα μικρό παιδί ζητά επιβεβαίωση για να μπορέσει να υπάρξει ως παιδί περιμένοντας… Ή όπως ένα μικρό παιδί χρειάζεται όλα του τα παιγνίδια για να είναι καλά…

Ερχόμαστε σε επαφή με τις δικές μας αλήθειες, συνθέτοντάς τις, κάθε φορά που εκτιμάμε τον εαυτό μας, επιλέγοντας αυτό που είμαστε πραγματικά: Με ποιές σκέψεις, συναισθήματα, πράξεις νιώθουμε ολόκληροι και όχι διαιρεμένοι; Πότε νιώθουμε πραγματικά ελεύθεροι να κάνουμε αυτά που μας αρέσουν και χαιρόμαστε όταν οι άνθρωποι που αγαπάμε νιώθουν ελεύθεροι να κάνουν αυτό που επιθυμούν; Σε ποιες συμπεριφορές μας βλέπουμε τον εαυτό μας να υπάρχει, να βελτιώνεται, να συνδέεται, να αγαπά; Όταν κάνουμε τι, χαιρόμαστε με την καρδιά μας; Αναλαμβάνουμετην ευθύνη των πράξεων μας, τις συνέπειες τους; Συνδεόμαστε με την κάθε στιγμή με χαρά που τη ζούμε, χωρίς να προσδοκάμε από τους άλλους την ευτυχία ούτε να την μεταθέτουμε στο μέλλον; Βλέπουμε το καλό στο καθετί, δίνοντάς του την ομορφιά που έχει; Συμφιλιωνόμαστε με τα συναισθήματά μας, τα αγκαλιάζουμε και τα αποδεχόμαστε; Κατανοούμε, αποδεχόμαστε, αγαπάμε; Παίρνουμε το εσωτερικό μας παιδί από το χέρι, λέγοντάς του πόσο μοναδικό είναι και πόσο περήφανοι αισθανόμαστε για μας; Εκτιμάμε τον εαυτό μας, την αξία μας, την αλήθειά μας;

Όταν επικρατούν οι ψευδείς πλευρές του εαυτού μας, νιώθουμε ότι δεν εκτιμάμε τον εαυτό μας, αναζητάμε επιβεβαίωση, φοβόμαστε να τολμήσουμε, η σκέψη, το συναίσθημα, η συμπεριφορά παραπαίει, νιώθουμε μια ταλάντωση μέσα μας που μας απομακρύνει από την ισορροπία μας. Όταν επικρατούν οι αληθινές πλευρές του εαυτού μας, νιώθουμε χαρά, μας αρέσει ο εαυτός μας, αισθανόμαστε ισορροπία, ψυχική ανάταση, πνευματική καθαρότητα, κάθε επιλογή και συμπεριφορά μας ταιριάζει στην αξία μας.

Όσο ανακαλύπτουμε την αλήθειά μας, κι αυτό δεν σταματά ποτέ, ανακαλύπτουμε ένα καινούργιο κόσμο, το δικό μας κόσμο. Χαιρόμαστε γιατί νιώθουμε να ανήκουμε σε αυτόν. Ανακαλύπτουμε τα δικά μας όνειρα, τις δικές μας δυνάμεις να τα υλοποιήσουμε. Πιστεύουμε στις δυνατότητές μας, νιώθουμε ελεύθεροι να είμαστε ο εαυτός μας. Όταν δεν αναγνωρίζουμε αυτό που είμαστε φτιάχνουμε ένα τείχος, προσπαθώντας να διαφυλάξουμε ότι νομίζουμε ως αλήθεια, με αποτέλεσμα να κλεινόμαστε σε αυτό, να κινούμαστε μόνο μέσα σε αυτό, από φόβο ότι αλλιώς θα χαθούμε ολοκληρωτικά. Όταν ανακαλύπτουμε αυτό που είμαστε, ενωνόμαστε με κάθε εμπειρία ζωής βλέποντάς την όπως είναι, εκτιμώντας την για αυτό που είναι γιατί το καθετί που ζούμε είναι ζωή όταν το βιώνουμε ως αληθής εαυτός.

Αγγελική Μπολουδάκη