Η επιρροή του βλέμματος και η ευθύνη της επιλογής

Να θυμηθείς ποιος/α είσαι – όχι μέσα από τα μάτια που δεν σε είδαν, αλλά μέσα από εκείνα που σε είδαν αληθινά.

Η αξία μας, πολλές φορές, γεννιέται μέσα από το βλέμμα των άλλων. Από εκείνους που μάς αντίκρισαν όταν ακόμη παλεύαμε να σταθούμε όρθιοι μέσα στη δική μας αβεβαιότητα. Που διέκριναν στο πρόσωπό μας κάτι περισσότερο από ό,τι μπορούσαμε τότε να καταλάβουμε. Δεν μάς διόρθωσαν — μάς αναγνώρισαν. Και αυτή η αναγνώριση άνοιξε μέσα μας τον δρόμο για να επιστρέψουμε στον εαυτό μας. Για να τον χτίσουμε. Να τον τιμήσουμε.

Η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας δεν είναι πάντα μια κατάσταση που έχουμε ήδη ζήσει. Συχνά είναι μια δυνατότητα. Κάτι που καθρεφτίστηκε για πρώτη φορά στο βλέμμα ενός παππού, μιας δασκάλας, μιας γιαγιάς, ενός συγγενή. Κάποιου που στάθηκε απέναντί μας χωρίς να μάς ζητήσει να γίνουμε κάτι άλλο, αλλά που μας κοίταξε όπως κοιτά κανείς κάτι πολύτιμο. Και μέσα σε αυτή τη ματιά, γεννήθηκε μια νέα ευθύνη: όχι να ανταποκριθούμε σε προσδοκίες, αλλά να θυμηθούμε αυτό που αξίζαμε πάντα να γίνουμε.

Αλλά τι γίνεται όταν δεν μάς είδαν; Όταν μεγαλώσαμε μέσα σε βλέμματα άδεια, σκληρά ή αδιάφορα; Όταν οι φωνές μας πέρασαν απαρατήρητες, οι ανάγκες μας έγιναν σκιά, και το φως μέσα μας δεν βρήκε ποτέ επιβεβαίωση; Τότε, το τραύμα μάς ωθεί — πολλές φορές αθόρυβα — να παλέψουμε για να αλλάξουμε αυτά τα βλέμματα. Να αποδείξουμε σε εκείνους που δεν ξέρουν να αγαπούν, πως αξίζουμε να αγαπηθούμε. Μα αυτή η προσπάθεια είναι μια παγίδα: γιατί παλεύεις να διορθώσεις το ανεπανόρθωτο. Να θεραπεύσεις εκείνους που δεν είχαν, δεν θα έχουν ποτέ την ικανότητα να σε δουν, για να πιστέψεις ότι μπορείς επιτέλους να υπάρξεις.

Εκεί βρίσκεται και το σημείο της απελευθέρωσης. Η βαθιά τόλμη να αποδεχθείς πως δεν θα σε δουν όλοι — και δεν χρειάζεται να σε δουν όλοι. Ότι δεν είναι δικό σου έργο να τους αλλάξεις. Δεν είναι δικό σου φορτίο να κουβαλάς τα καλούπια τους. Δεν είναι δική σου ενοχή το ότι δεν τους έπεισες. Το μόνο που χρειάζεται είναι να στραφείς προς το δικό σου βλέμμα — αυτό που διαμορφώνεις με αγάπη, φροντίδα και αλήθεια για σένα.

Γιατί θέλει δύναμη να κοιτάξεις μέσα σου χωρίς τους παραμορφωτικούς καθρέφτες των άλλων. Θέλει γενναιότητα να πεις: “Δεν θα συνεχίσω να χτίζω τον εαυτό μου μέσα από την έλλειψη.” Θέλει αφοσίωση να χτίσεις μέσα σου ένα βλέμμα που σε βλέπει δίκαια, αληθινά, με συμπόνια. Ένα βλέμμα που σε αναγνωρίζει πριν από οποιονδήποτε άλλον. Που δεν περιμένει πρώτα την εξωτερική επιβεβαίωση, αλλά γίνεται ο ακλόνητος πυλώνας της εσωτερικής σου δύναμης.

Και τότε, κάτι αλλάζει. Η ευθύνη δεν είναι πια βάρος – είναι φως. Είναι επιλογή. Η επιλογή να είσαι εσύ ο πρώτος άνθρωπος που σε βλέπει. Να σταθείς στο ύψος αυτού που πίστεψαν κάποιοι σε σένα — ή να γίνεις αυτό που ποτέ δεν σου είπαν ότι μπορούσες να είσαι, αλλά εσύ ξέρεις ότι είσαι.

Μην περιμένεις από μάτια κλειστά να σε αναγνωρίσουν. Γίνε εσύ το φως που θα φωτίσει τον δικό σου δρόμο. Και τότε, όλα θα μπουν στη θέση τους.

Αγγελική Μπολουδάκη