«Ό,τι χρειάζομαι είναι δίπλα μου»

Τις προάλλες, μια φίλη μου είπε μια φράση που χαράχτηκε μέσα μου.
«Ξέρεις ποιο είναι το δικό μου μάντρα;» με ρώτησε.
«Ό,τι χρειάζομαι είναι δίπλα μου.»

Δεν είναι εύκολη η διαδρομή που σε οδηγεί σ’ αυτή τη συνειδητοποίηση. Είναι γεμάτη από πόρτες που δεν άνοιξαν, βλέμματα που σε προσπέρασαν, στιγμές που ένιωσες μικρή, αόρατη, ανεπαρκής. Πόσο βαθιά χαράζεται μέσα μας η ανάγκη να μας επιλέξουν… Κι όμως, πόσες φορές δώσαμε την ψυχή μας εκεί που δεν την ζήτησαν αληθινά;

Αυτή η φράση δεν είναι απλώς ένα μάντρα — είναι μια πράξη λύτρωσης. Είναι η στιγμή που σταματάς να φωνάζεις “εδώ είμαι, δείτε με, αγαπήστε με” σε ανθρώπους που είναι συντονισμένοι σε άλλη συχνότητα. Και στρέφεις το βλέμμα σου — ίσως για πρώτη φορά — σε όσους ήταν ήσυχα εκεί, χωρίς να κάνουν θόρυβο. Που δεν σου ζήτησαν να αποδείξεις τίποτα. Που σε θέλουν για αυτό που είσαι στον πυρήνα σου, όχι όπως παλεύεις να γίνεις για να τους ικανοποιήσεις.

Είναι το παιδί μέσα σου που σταματά να παρακαλά για αναγνώριση. Είναι η γυναίκα μέσα σου που σηκώνεται και λέει:
“Αν δεν με βλέπεις, δεν φταίω εγώ.”
Και τότε, με τρόπο σχεδόν μαγικό, το φως πέφτει πάνω στους ανθρώπους που ήταν εκεί. Στο βλέμμα ενός ανθρώπου. Στην κατανόηση μιας φίλης. Στην παρουσία αγαπημένων σου. Σε μια απλή κίνηση αγάπης. Σε μια αλήθεια που σε αποδέχεται. Στον εαυτό σου — αυτόν που τόσο καιρό προσπαθούσες να αλλάξεις για να σε αγαπήσουν.

Αυτή η φράση είναι το σπίτι μετά από χρόνια εξορίας.

«Ό,τι χρειάζομαι είναι δίπλα μου». «Ό,τι με θέλει είναι δίπλα μου.»
Κι αυτό που δεν με θέλει, μπορεί να φύγει.
Δεν χρειάζεται να τρέξω πίσω του.
Δεν χρειάζεται να πείσω κανέναν να με αγαπήσει.

Γιατί αξίζω.
Γιατί υπάρχω.
Και γιατί το αληθινό ανήκει πάντα κοντά.

Αν αυτή η φράση είναι και το δικό σας μάντρα, τότε έχετε επιστρέψει εκεί που ξεκίνησε η αξία σας — μέσα σας. Και όσοι ανήκουν στη ζωή σας, δεν είναι μακριά. Είναι εδώ. Δίπλα. Μαζί σας. Και σας θέλουν.

Αγγελική Μπολουδάκη