Κάθε φορά που πίνουμε ή τρώμε κάτι είτε πολεμάμε μια ασθένεια είτε την τρέφουμε
12 Μαΐου 2020
Εγώ είμαι εγώ κι αυτός είναι αυτός
15 Μαΐου 2020

Αναλαμβάνω την ευθύνη που μου αναλογεί

Όταν με κατανοώ και με αποδέχομαι όσο μπορώ.

Όταν σέβομαι τις δυνατότητες μου, όταν αναγνωρίζω ότι δεν μπορώ να τα κάνω όλα, μπορώ όμως να βελτιώνομαι σε αυτά που έχω την ικανότητα να κάνω.

Όταν εναρμονίζομαι με τη δημιουργικότητά μου.

Όταν με αναγνωρίζω, όταν βλέπω το καλό σε μένα και χαίρομαι για αυτό που είμαι.

Όταν επικεντρώνομαι στους στόχους μου και τους φροντίζω όπως ένας γονιός το παιδί του. Όταν γίνομαι ένα μαζί τους. Όταν κανείς και τίποτε δεν μπορεί να με διαχωρίσει από αυτούς. Όταν αναγνωρίζω ότι κάθε φορά που παρεκκλίνω από την πορεία μου, είναι ο εαυτός μου που μου προκαλεί σύγχυση και αυτόν χρειάζεται να προσανατολίσω.

Όταν αποδέχομαι τις συνέπειες των πράξεων μου χωρίς ενοχή αλλά με έγνοια για μένα. Ως μαθήματα, ως δώρα ζωής και αγάπης.

Όταν στην κάθε δυσκολία, αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που χρειάζομαι εγώ ώστε να νιώθω ενωμένη με μένα και όταν το νιώθω, η όποια δυσκολία αποτελεί πρόκληση και ευκαιρία για να οδηγηθώ εκεί που επιθυμώ. Όταν συνειδητοποιώ ότι δεν είμαι σε αρμονία με το είναι μου στον δρόμο που έχω πάρει, δεν αναλώνομαι στο «γιατί σε μένα» αλλά επικεντρώνομαι στο «τι ήρθε να μου μάθει;», «πως να γίνω καλύτερος άνθρωπος μέσα από αυτό;»

Όταν εκπαιδεύω το συναίσθημα και τη σκέψη μου, ώστε στο καθετί που συντονίζομαι να βλέπω μια εκδοχή της επιθυμίας μου και να νιώθω ευγνωμοσύνη για αυτό που μου προσφέρει χωρίς προσδοκίες για κάτι άλλο.

Όταν συνειδητοποιώ ότι κάθε φορά που συντονίζομαι με τη χαρά μέσα μου, τη χαρά συναντώ στη ζωή μου. Όταν με αποδέχομαι και με κατανοώ, συνδέομαι με την αποδοχή. Όταν με εκτιμώ, την εκτίμηση αναγνωρίζω και της δίνω θέση στη ζωή μου. Όταν έχω επίγνωση ότι αυτό που μου προκαλεί η κάθε κατάσταση, είναι αυτό που χρειάζομαι εγώ για τον εαυτό μου, είναι πιο εύκολο να ξεκαθαρίσω μέσα μου τι πραγματικά χρειάζομαι και να επιμείνω μόνο σε ό,τι εξυγιαίνει τον εαυτό μου.

Όταν συνειδητοποιώ ότι κανείς άνθρωπος δεν θα μου δώσει αυτά που μου έλειψαν. Όταν κάθε φορά που θυμώνω, που λυπάμαι, που επιρρίπτω ευθύνες αλλού, συνειδητοποιώ ότι δεν επικεντρώνομαι αρκετά στην επιθυμία μου ώστε να της αφοσιωθώ.

Όταν συνειδητοποιώ ότι δεν μπορώ να ελέγξω τα πάντα, μπορώ όμως να διαχειριστώ τις σκέψεις και τα συναισθήματα μου σε ό,τι μου αναλογεί.

Όταν συνειδητοποιώ ότι δεν μπορώ να έχω όλο τον κόσμο δικό μου, αλλά ότι μπορώ να δω όλο τον κόσμο σε αυτά που αγαπώ κάθε φορά που αναλαμβάνω την ευθύνη μου για αυτά.

Αναλαμβάνω την ευθύνη μου όταν εμπιστεύομαι τον εαυτό μου, τα συναισθήματα και τις σκέψεις μου στην κάθε στιγμή που ζω.

Αγγελική Μπολουδάκη – Ειδικός Ψυχικής Υγείας