Όνειρα και φόβοι αλλαγής

Συχνά αναβάλλουμε και διπλώνουμε τα όνειρά μας σε ένα σεντούκι, κρύβοντάς τα με τόση επιμέλεια που ξεχνάμε την ύπαρξή τους. Αναλωνόμαστε σε ανούσια θέματα, ενώ εκείνο που μας περιμένει, έτοιμο να μας ανταμείψει για τα δύσκολα συναισθήματα που ξοδέψαμε περιμένοντας, το λησμονούμε. Καταφεύγουμε στη λήθη και χανόμαστε στους λαβυρίνθους των σκέψεών μας, αδύναμοι να πάρουμε αποφάσεις, καθώς διστάζουμε για το τι υποθετικά θα συμβεί.

Ένα μπουμπούκι χρειάζεται χρόνο για να ωριμάσει και να αναδείξει τις μυρωδιές του όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή, ισχυριζόμαστε. Λέμε ότι το μπουμπούκι χρειάζεται χρόνο για να ανθίσει, ακόμα κι όταν είναι έτοιμο να πέσει από σήψη. Χαμένοι στις αμφιβολίες μας, δεν προετοιμάσαμε το άνθος να ανθίσει. Έτσι, ετοιμάζεται να αφεθεί σε έναν αργό θάνατο, χωρίς την ικανοποίηση της μνήμης των στιγμών που το απολαύσαμε.

Νομίζουμε πως έτσι διατηρούμε τον έλεγχο, αποτρέποντας εκπλήξεις που θα μπορούσαν να μας οδηγήσουν σε μονοπάτια διαφορετικά από αυτά που έχουμε συνηθίσει. Έχουμε μάθει να ορίζουμε τον εαυτό μας με έναν συγκεκριμένο τρόπο και οτιδήποτε διαφορετικό, ακόμα κι αν είναι καλύτερο, μας κάνει να τρέμουμε στην ιδέα της αλλαγής. Ακόμα κι όταν αυτό σημαίνει να απαλλαγούμε από ένα φθαρμένο ρούχο που δεν μας ταιριάζει, έχουμε συνηθίσει να το φοράμε, μπαλώνοντας και όχι δημιουργώντας.

Φοβόμαστε να αναλάβουμε την ευθύνη, να κοιτάξουμε σε καθαρούς ουρανούς και να απαλλαγούμε από μια ζωή χωρίς νόημα. Είμαστε εθισμένοι σε έναν τρόπο ζωής όπου, παρότι είμαστε το θύμα, τουλάχιστον έχουμε έναν γνώριμο ρόλο. Κάθε αλλαγή μας φέρνει σε επαφή με μια αβάσταχτη μοναξιά, καθώς μας εισάγει σε νέους ρόλους. Αυτή η μετάβαση, όσο υγιής κι αν είναι, προκαλεί ένα κενό που είναι επώδυνο και προσπαθούμε να το αποφύγουμε.

Φοβόμαστε την αυτονομία, όπως το μικρό παιδί που δεν θέλει να αποχωριστεί τα παιδικά του παιχνίδια. Η ενηλικίωση όμως φέρνει την ευθύνη της αλλαγής, της δράσης και της αποκάλυψης του εαυτού μας. Ζωή σημαίνει κίνηση, αλλαγή και απώλειες. Όταν τολμούμε να ζήσουμε, σίγουρα κάτι θα αφήσουμε πίσω μας, για να δημιουργήσουμε χώρο για το νέο. Όσο πιο γεμάτα είναι τα χέρια μας με φόβο, θυμό, ενοχές ή αντιδράσεις, τόσο θα εμποδίζουμε αυτό που μας ανήκει να πάρει χώρο στην καρδιά μας.

Για να γευτούμε τα πλούτη της ζωής, πρέπει να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να δημιουργήσει παρέα με εκείνους που αναλαμβάνουν την ευθύνη των ονείρων τους. Να ζούμε με αγάπη, τόσο για τον εαυτό μας όσο και για τους άλλους. Η ακινησία είναι φόβος ζωής, ένας ψυχικός θάνατος. Ζωή σημαίνει ρίσκο, να ανοίγουμε τους ορίζοντές μας πέρα από τα συνηθισμένα.

Είναι στο χέρι μας να συμμαχήσουμε με τον εαυτό μας, να διευρύνουμε τα όριά μας, να αποδεχτούμε τις δυνατότητες και τις αδυναμίες μας. Να αφουγκραστούμε τα συναισθήματά μας, να γαληνέψουμε τους φόβους μας και να ανοιχτούμε στο πέλαγος, χωρίς να φοβόμαστε πως θα βγούμε ζημιωμένοι στο ταξίδι της ζωής. Αν προετοιμαστούμε καλά, αν μυηθούμε σε αυτό που μας ενδιαφέρει και αφεθούμε στη διαφορετικότητα του άλλου, θα νιώσουμε ασφάλεια και εμπιστοσύνη, γιατί μαθαίνουμε να τιθασεύουμε τις φουρτούνες της ζωής.

Κάθε αναβολή μας φέρνει σε επαφή με την αδράνεια και την έλλειψη επιθυμίας. Αν δεν αναλάβουμε τις επιθυμίες μας, οι οποίες μας περιμένουν καρτερικά, θα ψάχνουμε δικαιολογίες για να τις καταστρέψουμε, όπως τα τρωκτικά που ροκανίζουν τους νεοσσούς πριν αυτοί εκκολαφθούν.

Για να καλοδεχτούμε το ταξίδι της ζωής, πρέπει να μην χανόμαστε σε λεπτομέρειες. Μικρές ή μεγάλες αποτυχίες δεν πρέπει να μας κάμπτουν. Η ζωή απαιτεί πειραματισμό, ακόμα και με όση γνώση διαθέτουμε. Πρέπει να πειστούμε πως έχουμε το δικαίωμα να κάνουμε λάθη και σωστές επιλογές, γιατί κάθε κομμάτι μας, κάθε υφάδι της ύπαρξής μας, είναι πολύτιμο και μοναδικό.

Σαλπάρουμε, γνωρίζοντας πως δεν μπορούμε να κάνουμε τα πάντα και πως δεν πρέπει να αναλωνόμαστε σε θέματα που μας απομακρύνουν από τους στόχους μας. Εστιάζουμε σε αυτό που μας ενδιαφέρει και επενδύουμε εκεί. Δεν λέμε ψέματα στον εαυτό μας για τα προβλήματα που θα παρουσιαστούν και τα αντιμετωπίζουμε χωρίς υπεκφυγές.

Δεν επιτρέπουμε στο παρελθόν να μας επηρεάζει αρνητικά. Αντιθέτως, αξιοποιούμε τα μαθήματά του και κάνουμε ανοίγματα, μαθαίνοντας από αυτά. Τολμάμε να ηγηθούμε των αποφάσεών μας, ακόμα κι αν αυτό προκαλεί αντιδράσεις. Οι άνθρωποι που μπορούν να μας εκτιμήσουν θα σεβαστούν τις επιλογές μας και θα συνεχίσουν να είναι δίπλα μας με τον τρόπο που μπορούν.

Συνδεόμαστε με τους άλλους χωρίς να εξαρτόμαστε από αυτούς. Δεν ζητούμε επιβεβαίωση για τα όνειρά μας, όπως το παιδί που θέλει την έγκριση για να προχωρήσει. Αν συμφιλιωθούμε με τη γαλήνη και την αντάρα μέσα μας, θα αξιοποιήσουμε τις εμπειρίες μας. Ό,τι εκπέμπει αρνητική δυναμική είναι μάθημα για εμάς, ενώ εκτιμούμε και περιβάλλουμε με αγάπη καθετί που μας γεμίζει θετικά συναισθήματα.

Αγγελική Μπολουδάκη – Ειδικός Ψυχικής Υγείας