Συναισθηματική κακοποίηση
2 Οκτωβρίου 2020
Τα σημάδια που αφήνει η ζωή σε ό,τι αγγίζει μεταμορφώνουν την τελειότητα σε ολότητα
6 Οκτωβρίου 2020

Σκύλος και γάτα

Έχω ένα σκύλο, δεκαπέντε χρόνων, ο οποίος είναι τυφλός. Ένα ημίαιμο κυνηγόσκυλο που απολαμβάνει την ηρεμία και τη συντροφιά μας. Δεν είχε ποτέ ιδιαίτερες σχέσεις με γάτες, μάλιστα όταν συναντούσαμε γάτες στο δρόμο μας τις κυνηγούσε. Ίσως γιατί, σε μια βόλτα που κάναμε, μια του είχε επιτεθεί από πίσω και αν δεν τον προστάτευα θα τον τραυμάτιζε.

Τώρα τελευταία, μια γάτα, η οποία μόλις γέννησε στην αποθήκη μας, έρχεται στο μπαλκόνι μας. Είναι μια γάτα στοργική, χαδιάρα, που ζητά επίμονα φαγητό και χάδια.

Της άφηνα το φαγητό της έξω, έτρωγε και έφευγε για να έρθει και πάλι πιο αργά, δηλώνοντας την παρουσία της.

Ο σκύλος μου, ο οποίος είναι μέσα στο σπίτι, άκουγε το νιαουρητό της, δεν της έδινε όμως σημασία, ίσως γιατί νόμιζε ότι ήταν μακριά.

‘Ωσπου η γάτα ξεθάρεψε και στάθηκε μπροστά στην ανοιχτή μπαλκονόπορτα νιαουρίζοντας. Ο σκύλος μου, ο οποίος έτρωγε εκείνη την ώρα, άφησε το φαγητό του και ετοιμαζόταν να επιτεθεί, προσπαθώντας να προσδιορίσει που ήταν η γάτα από το νιαουρητό της.

Τον παρατηρούσα σίγουρη πως, αν έκανε να πλησιάσει τη γάτα, εκείνη θα έφευγε, οπότε δεν θα κινδύνευε ούτε εκείνος ούτε η γάτα.

Όσο ερχόταν κοντά της, δεν τον έχανα από τα μάτια μου, για να είμαι παρούσα σε ό,τι κι αν συνέβαινε.

Παρατηρούσα, λοιπόν, ότι παρόλο που ο σκύλος μου την πλησίαζε με το σώμα σε στάση επίθεσης, εκείνη όχι μόνο δεν έφευγε αλλά τον προσέγγιζε όλο και περισσότερο. Απόρησα… ώσπου κατάλαβα. Η γάτα αντιλήφθηκε ότι ήταν τυφλός.

Σκέφτηκα ότι τον πλησίαζε γιατί ήθελε το φαγητό του. Σκέφτηκα ότι θα τον προσπερνούσε και θα κατευθυνόταν στην τροφή του.

Η γάτα όμως αδιαφόρησε για την τροφή του και πλησίασε τον ίδιο. ‘Ετριψε το σώμα της πάνω στο δικό του γουργουρίζοντας. Το έκανε αρκετές φορές μέχρι που ο σκύλος μου άρχισε να κουνά την ουρά του. Τότε έφυγε. Και ο σκύλος μου, κουνώντας αδιάκοπα την ουρά του από χαρά, την αναζητούσε ακολουθώντας την μυρωδιά της.

Δεν μου αρέσουν ιδιαίτερα οι γάτες, ίσως επειδή δεν τις θεωρούσα συντροφικά ζώα όπως ο σκύλος. Αυτή η γάτα όμως  άλλαξε την οπτική μου.

Με εκπλήσσουν ευχάριστα τα ζώα. Είναι φορές που πιστεύω ότι το ένα νιώθει ενσυναισθητικά τις ανάγκες του άλλου και ανταποκρίνεται σε αυτές.

Αυτή η γάτα ένιωσε την ανάγκη του σκύλου μου και τον προσέγγισε όπως χρειαζόταν εκείνος. Ο σκύλος μου, που έκανε παρέα μόνο με σκύλους, χωρίς ενδοιασμούς, ανταποκρίθηκε στην προσέγγισή ενός διαφορετικού πλάσματος από εκείνον, γιατί του έδωσε αυτό που χρειαζόταν.

Δεν υπήρχαν διαφορές, μόνο δυο πλάσματα, που το ένα εκδήλωνε στο άλλο, αυτό που χρειαζόντουσαν και οι δυο.

Προσπέρασα τη σκέψη που έκανα για τους ανθρώπους (ήταν η πρώτη φορά νομίζω) και έμεινα να παρατηρώ συγκινημένη αυτό που γινόταν μπροστά μου.

‘Ενιωσα την ανάγκη να τους πω ευχαριστώ για την ευγνωμοσύνη που ένιωσε το ενα πλάσμα για το άλλο, η οποία αγκάλιασε και μένα.

Αγγελική Μπολουδάκη