Από την υπεράσπιση του θύτη στην προστασία του εαυτού

Όλοι κουβαλάμε μέσα μας ένα κομμάτι παιδικό, ευάλωτο, γεμάτο ανάγκες και πληγές. Αυτό το Εσωτερικό Παιδί είναι η ρίζα της ψυχής μας, εκεί βρίσκεται η αυθεντικότητα, η χαρά, αλλά και ο πόνος από όσα δεν λάβαμε. Όταν αυτές οι πληγές παραμένουν ανοιχτές, καθορίζουν τον τρόπο που ζούμε ως ενήλικες: την ανοχή στην αδικία, τη δυσκολία να βάλουμε όρια, την αίσθηση ότι πρέπει να κατανοούμε πάντα τον άλλο, ακόμη κι αν μας πληγώνει.
Η πορεία της θεραπείας δεν είναι να απαρνηθούμε το παιδί μέσα μας, αλλά να το συναντήσουμε ξανά, αυτή τη φορά με στοργή, κατανόηση και την προστασία που ποτέ δεν είχε.

Όταν, ως ενήλικας, ανέχεσαι την αδικία και η πρώτη σου αντίδραση είναι να προσπαθήσεις να κατανοήσεις τον άλλο αντί να προστατεύσεις τον εαυτό σου, αυτό αποτελεί ένα σημαντικό μήνυμα.

Όταν ήσουν παιδί, για να μπορέσεις να επιβιώσεις, αναγκαζόσουν να δικαιολογείς τις συμπεριφορές του γονιού σου, ακόμη κι αν σε πονούσαν. Σήμερα, το Εσωτερικό σου Παιδί εξακολουθεί να δυσκολεύεται να αναγνωρίσει πότε κάποιος σε πληγώνει, γιατί βαθιά μέσα σου υπάρχει ο φόβος ότι αν στραφείς ενάντια σε άδικες συμπεριφορές –και άρα, συμβολικά, ενάντια στον γονιό– θα μείνεις μόνος, εγκαταλελειμμένος και απροστάτευτος.

Γι’ αυτό και τείνεις να δικαιολογείς ή ακόμη και να υπερασπίζεσαι όσους σε πληγώνουν. Αυτό, όμως, σε κρατά εγκλωβισμένο σε μια συνεχή αίσθηση θλίψης, αδυναμίας και εσωτερικής διάβρωσης. Σε απομακρύνει από τη δυνατότητα να δεις καθαρά τον εαυτό σου και να τον αναγνωρίσεις ως άξιο σεβασμού, αγάπης και προστασίας.

Διατηρείς την ψευδαίσθηση ότι, όσο δικαιολογείς τις άδικες συμπεριφορές, θα εξασφαλίσεις την αγάπη και την εκτίμηση που αποζητάς. Όμως αυτή η ψευδαίσθηση σε κάνει να πιστεύεις ότι στέκεσαι στο πλευρό σου, ενώ στην πραγματικότητα εξακολουθείς να τοποθετείς τον θύτη στο κέντρο.

Η θεραπευτική πορεία ξεκινά όταν στραφείς συνειδητά προς τον εαυτό σου, με συνέπεια και επιμονή. Όταν αναγνωρίσεις ότι το παιδί μέσα σου δεν χρειάζεται πια να υπερασπίζεται τον γονιό για να επιβιώσει. Τώρα, ως ενήλικας, έχεις τη δύναμη να το φροντίσεις, να του προσφέρεις ασφάλεια, αξία και αγάπη.

Η διαδικασία αυτή δεν είναι εύκολη, συνοδεύεται από πόνο και εσωτερική σύγκρουση. Ωστόσο, είναι απαραίτητη για να απελευθερωθείς από τον φαύλο κύκλο της αυτοκριτικής, της ντροπής και της ενοχής που εμφανίζονται κάθε φορά που τολμάς να αναγνωρίσεις τις άδικες συμπεριφορές και να θέσεις όρια.

Όσο περισσότερο μένεις στο πλευρό του εαυτού σου, όσο περισσότερο του δίνεις χώρο και αποδοχή, τόσο λιγότερη δύναμη θα έχει η ανοχή στην αδικία. Και τότε αρχίζει να αναδύεται μέσα σου μια νέα αίσθηση ελευθερίας, αυθεντικότητας και ζωής.

Η απελευθέρωση από τον φαύλο κύκλο της αδικίας και της εσωτερικής επίκρισης είναι μια βαθιά πράξη αγάπης προς τον εαυτό σου. Δεν σημαίνει να σβήσεις το παρελθόν, αλλά να αλλάξεις τον τρόπο που σχετίζεσαι με αυτό. Να πάψεις να ζεις υπό την εξουσία του πόνου και να εκφράζεις ό,τι θέλεις και νιώθεις, μαθαίνοντας να στέκεσαι στο πλευρό σου.

Κάθε φορά που στέκεσαι με συνέπεια στο πλευρό σου, κάθε φορά που λες «όχι» στην αδικία και «ναι» στην αξία σου, το εσωτερικό παιδί σου θεραπεύεται λίγο περισσότερο. Και τότε, σιγά-σιγά, αναδύεται μια νέα εμπειρία ζωής: πιο ελεύθερη, πιο αυθεντική, πιο αληθινή.

Το ταξίδι αυτό είναι δύσκολο, αλλά σε οδηγεί σε μια βαθύτερη συμφιλίωση με τον εαυτό σου. Και εκεί βρίσκεται η πραγματική δύναμη, η χαρά και η ελευθερία που τόσο καιρό αναζητούσες.

Αγγελική Μπολουδάκη