Από την πληγή στην καρδιά: Η θεραπευτική αγάπη

Κουβαλάμε μέσα μας ιστορίες που δεν ειπώθηκαν ποτέ.
Ιστορίες παλιές, που γεννήθηκαν μέσα στις σιωπές των σπιτιών όπου μεγαλώσαμε.
Σιωπές γεμάτες καλή πρόθεση, μα και πόνο.
Μέσα τους μάθαμε να αγαπάμε χωρίς λέξεις, να φροντίζουμε χωρίς να μιλάμε, να σωπαίνουμε για να μη ραγίσουμε.

Κι έτσι, μεγαλώνοντας, πιστέψαμε πως αυτό είναι η αγάπη.
Ότι η δύναμη κρύβεται στη σιωπή, ότι η καλοσύνη σημαίνει υπομονή, ότι το συναίσθημα είναι κάτι που πρέπει να κρύβεται για να μην πονά.

Αγαπήσαμε όσο πιο πολύ μπορούσαμε.
Δώσαμε όλα όσα είχαμε.
Μόνο που αυτό το «όλα» δεν ήταν πάντα αρκετό — όχι επειδή δεν θελήσαμε, αλλά επειδή δεν είχαμε τα εργαλεία.
Κι εμείς οι ίδιοι δεν τα είχαμε λάβει.

Δεν μας έμαθαν τη γλώσσα των συναισθημάτων.
Δεν μας έδειξαν πώς να λέμε «φοβάμαι», «έχω ανάγκη», «είμαι εδώ για σένα».
Το «σ’ αγαπώ» το μάθαμε μέσα από τον αγώνα, όχι μέσα από την τρυφερότητα.
Το «σε βλέπω» δεν είχε φωνή — μόνο βλέμματα κουρασμένα, χέρια που δούλευαν, καρδιές που ήθελαν αλλά δεν ήξεραν πώς να δείξουν.

Κι έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, μεγαλώσαμε μέσα σε έναν κύκλο σιωπηλής πίστης.
Μιας πίστης που μας έκανε να προστατεύουμε τους γονείς μας από τον πόνο της αλήθειας — όπως κάποτε προστατεύαμε τον εαυτό μας για να αντέξουμε.
Μιας πίστης που μας κρατά δεμένους στη φράση «εκείνοι έκαναν ό,τι μπορούσαν», χωρίς να τολμάμε να δούμε ότι ναι, έκαναν ό,τι μπορούσαν, αλλά εμείς πληγωθήκαμε έτσι κι αλλιώς.

Κι αυτή η παραδοχή δεν είναι προδοσία.
Είναι ελευθερία.

Γιατί όσο δεν αναγνωρίζουμε την πληγή, εκείνη συνεχίζει να μας καθοδηγεί.
Μεταμορφώνεται σε άγχος, σε θυμό, σε απόσταση, σε υπερβολική αυστηρότητα ή υπερπροστασία.
Κι έτσι, χωρίς να το θέλουμε, μεταδίδουμε στα παιδιά μας αυτό που κάποτε δεν λάβαμε εμείς.

Αυτός είναι ο κύκλος που χρειάζεται να σπάσουμε.
Όχι με θυμό, ούτε με κατηγορία.
Αλλά με συνειδητότητα.

Η ενοχή μας ψιθυρίζει:
«Δεν ήσουν αρκετός. Φταις.»
Η ευθύνη, όμως, μας λέει:
«Έκανες ό,τι ήξερες τότε, τώρα μπορείς να μάθεις κάτι καινούργιο.»

Η ενοχή μας κρατάει στο παρελθόν, μας παγώνει.
Η ευθύνη, αντίθετα, μας ανοίγει τον δρόμο.
Μας προσκαλεί να κοιτάξουμε την ιστορία μας με καλοσύνη, να δούμε τις πληγές μας χωρίς ντροπή και να τις μετατρέψουμε σε κατανόηση.

Γιατί το να αναγνωρίσουμε τον πόνο δεν σημαίνει πως δεν αγαπήσαμε τους γονείς μας.
Σημαίνει πως αγαπάμε τόσο πολύ — ώστε θέλουμε να πάψουμε να αναπαράγουμε τον ίδιο πόνο.

Η θεραπεία ξεκινά όταν τολμάμε να δούμε.
Όταν λέμε:
«Ναι, αυτό συνέβη. Ναι, πονάει. Αλλά μπορώ να το μεταμορφώσω.»

Δεν χρειάζεται να είμαστε τέλειοι γονείς· δεν υπάρχει τέτοια τελειότητα.
Χρειάζεται να είμαστε παρόντες.
Να έχουμε το θάρρος να ακούμε — πρώτα τον εαυτό μας, έπειτα το παιδί μας.
Να μάθουμε να δίνουμε χώρο στα συναισθήματα, χωρίς να τα φοβόμαστε.
Να σταματήσουμε να ψάχνουμε το «σωστό» και να αρχίσουμε να καλλιεργούμε το αληθινό.

Η αγάπη από μόνη της δεν αρκεί αν δεν έχει φωνή.
Χρειάζεται να μιλήσει — και η φωνή της αρχίζει μέσα μας.
Μέσα από την αυτογνωσία, τη σιωπηλή παρατήρηση, την αποδοχή του παιδιού που κάποτε ήμασταν.

Όταν στρέφουμε το βλέμμα μέσα μας με καλοσύνη,
όταν βλέπουμε τις ρωγμές μας όχι σαν ντροπή αλλά σαν δρόμο προς την κατανόηση,
τότε αρχίζουμε να βλέπουμε και τους ανθρώπους γύρω μας —
τα παιδιά μας, τους συντρόφους μας, τους ίδιους μας τους γονείς — με νέα μάτια.

Μαθαίνουμε να αγαπάμε χωρίς φόβο, να ακούμε χωρίς άμυνα, να στεκόμαστε χωρίς να κρίνουμε.
Κι εκεί, μέσα σε αυτή τη νέα στάση, ο κύκλος σπάει.

Δεν είμαστε πια τα παιδιά που σωπαίνουν για να μην πονέσουν.
Είμαστε οι ενήλικες που μπορούν να πουν:
«Σε αγαπώ, αλλά πονέσαμε. Και θέλω να το αλλάξω.»

Κι έτσι, λίγο λίγο,
η σιωπή μεταμορφώνεται σε φωνή.
Η φωνή γίνεται κατανόηση.
Και η κατανόηση γίνεται αγάπη.

Η αγάπη που θεραπεύει. 🌷

Αγγελική Μπολουδάκη