Το κλειδί της ευτυχίας
27 Δεκεμβρίου 2019
«Ο ΜΑΓΟΣ ΤΩΝ ΦΟΒΩΝ»
28 Δεκεμβρίου 2019

Αγάπη είναι η εμπιστοσύνη στην αλήθεια μας

Κάθε άνθρωπος χρειάζεται να νιώθει προστατευμένος και ασφαλής.

Αν τα παιδικά μας βιώματα ήταν τέτοια όπου νιώθαμε προστασία και ασφάλεια, εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας, νιώθουμε ασφαλείς να ζήσουμε τη ζωή μας όπως ταιριάζει στην αλήθεια μας. Έχουμε αυτοπεποίθηση, πιστεύουμε πως μπορούμε να τα καταφέρουμε. Εκτιμάμε τον εαυτό μας, σεβόμαστε αυτό που είμαστε, υποστηρίζουμε την αξία μας. Δεσμευόμαστε με ό,τι μας ενδιαφέρει, επικεντρωνόμαστε στους στόχους μας, μας αρέσει αυτό που κάνουμε, χαιρόμαστε τις στιγμές μας.

Αν τα παιδικά μας βιώματα ήταν τραυματικά, το αίσθημα ασφάλειας διαταράσσεται. Δεν νιώσαμε ασφαλείς ως παιδιά, δεν ήμασταν η αλήθεια μας. Παρότι δεν θυμόμαστε συνειδητά τα βιώματά μας, εκείνα μας επηρεάζουν. Είναι καταγεγραμμένα στο ασυνείδητό μας και όπως λέει χαρακτηριστικά η Stefanie Stahl στο βιβλίο της «Το παιδί που κρύβουμε μέσα μας» το υποσυνείδητο είναι ένα πανίσχυρο επίπεδο της συνείδησης, το οποίο ελέγχει την αντίληψη και τις πράξεις μας σε ποσοστό 80 -90%.

Οι θετικές εμπειρίες του παρελθόντος, όπως και οι αρνητικές, μας επηρεάζουν, μας καθορίζουν.

Το παιδί μέσα μας προσπαθεί να μην ξαναζήσει ό,τι το τραυμάτισε. Τα αρνητικά μας βιώματα όμως έχουν προκαλέσει πληγές και ρήγμα στο αίσθημα ασφάλειας μας. Αν δεν βιώσαμε ασφάλεια, την αναζητάμε απεγνωσμένα, όπως ένα μικρό παιδί. Με παράπονο, με θυμό, με αμφιβολία, με τρόπο που κανείς και τίποτα δεν μπορεί να μας τη δώσει. Με απαίτηση, με παντοδυναμία, με ενοχές. Με τελειοθηρία, με ντροπή, με επίκριση. Πότε αιχμαλωτίζουμε αυτό το παιδί απαγορεύοντάς του την ελεύθερη έκφραση και πότε το αφήνουμε ανεξέλεγκτο, χωρίς όρια, χωρίς σεβασμό στον εαυτό του και στην περίσταση. Στην μια περίπτωση δεν νιώθουμε ελεύθεροι να είμαστε ο εαυτός μας και νοσούμε ψυχικά και σωματικά, στην άλλη λειτουργούμε χωρίς όρια, δεν αναλαμβάνουμε την ευθύνη του εαυτού μας, γεμίζουμε προσδοκίες και απαιτήσεις,  φανταζόμαστε πως μας φταίνε οι άλλοι όταν τα πράγματα δεν γίνονται όπως νομίζουμε πως τα θέλουμε.

 Ένας άνθρωπος που δεν έχει βιώσει ασφάλεια ως παιδί, πενθεί. Το παιδί που υπήρξε μόνο του πενθεί μέσα του. Αυτό που τον βοηθά είναι να αναγνωρίσει τις αλήθειές του και να τις αποδεχτεί. Να έρθει σε επαφή με τα συναισθήματά του και να τα αγκαλιάσει, να τα φροντίσει, να νοιαστεί τον εαυτό του.

Όσο αρνείται αυτό το πένθος τόσο καταφεύγει σε ό,τι το συντηρεί και το αναπαράγει. Εκεί μπορεί να θυμώνει, να οργίζεται, να συντηρεί την διανοητική και συναισθηματική σύγχυση που βίωσε. Εκεί μπορεί να συντηρεί τις αυταπάτες του, ότι οι γονείς του κάποια στιγμή θα αλλάξουν και θα του προσφέρουν την ασφάλεια που χρειάζεται. Εκεί μπορεί να συμβιβάζεται, εμμένοντας ότι κάποιος άλλος πρέπει να ανακαλύψει την αλήθεια για λογαριασμό του. Φαντασιώνεται εξιδανικευμένες καταστάσεις που θα τον βγάλουν από τη δύσκολη θέση διαγράφοντάς την. Πιστεύει σε ένα κόσμο αγγελικά πλασμένο, ενωμένο και αδιαίρετο, όπου υπάρχει μόνο η φωτεινή πλευρά του, ενώ η σκοτεινή πλευρά ως δια μαγείας εξαφανίζεται. Το υποσυνείδητό του τον οδηγεί εκεί που είναι η λύτρωσή του. Στην έκφραση των συναισθημάτων του, στο καθρέφτισμα των συμπεριφορών του, στο να δει την άρνησή του να αλλάξει τον τρόπο που βλέπει τον εαυτό του και να κάνει την υπέρβασή του.

Όταν δεν αρνούμαστε αυτό που είμαστε, όπως και την προσωπική μας ιστορία, μας αποδεχόμαστε, μας εμπιστευόμαστε. Είμαστε ένα με τον εαυτό μας. Όταν βλέπουμε την αλήθεια μας όπως είναι, μας κατανοούμε. Δεν χρειαζόμαστε τέλειες λύσεις, γιατί δεν επιζητάμε να τελειοποιηθούμε για να αρέσουμε στο παρελθόν μας. Όταν μας κατανοούμε, δεν μας επικρίνουμε. Νιώθουμε ελεύθεροι να είμαστε ο εαυτός μας. Εμπιστευόμαστε την κρίση μας, δεν εξαρτιόμαστε από άλλους με κριτήριο να μας παραχωρήσουν την ελευθερία μας, από ανάγκη να διασφαλίσουμε μέσω εκείνων την άδεια για αυτό.  Νιώθουμε την ευθύνη να λογοδοτήσουμε στον εαυτό μας για τις πράξεις μας και σε κανένα άλλο. Δεν επικρίνουμε τους άλλους, δεν προσπαθούμε να τους αλλάξουμε, γιατί δεν ελέγχουμε τον εαυτό μας να είναι υποχρεωμένος για την αλλαγή των άλλων, σε μια μάταιη παντοδυναμία ενός παιδιού να αλλάξει τους γονείς του. Κατανοεί ότι δεν έφταιγε, δεν χρειάζεται να νιώθει υποχρεωμένος για κανένα. Δεν έφταιγαν και οι γονείς του, δεν έκαναν ό,τι έκαναν για να του κάνουν κακό, κατανοεί επομένως και τις αδυναμίες των άλλων ανθρώπων. Όταν δεν κατηγορεί τον εαυτό του και τους άλλους, δεν νιώθει ένοχος, υποχρεωμένος στους άλλους. Αναλαμβάνει την ευθύνη των πιστεύω του και προχωράει στη ζωή του με σεβασμό στις επιθυμίες του μόνος του, με ανθρώπους που επιλέγει. Επιλέγει ό,τι τον ενδιαφέρει όχι με κριτήρια προσδοκιών, αναγκών, επιβεβαιώσεων, ούτε σύμφωνα με τους ρόλους του (σωτήρα, θύματος, κ.α) αλλά με ποιους ανθρώπους μπορεί να είναι η πραγματική του αλήθεια. Παρατηρεί τα πράγματα όπως είναι, εμπιστεύεται τα συναισθήματα και την κρίση του και δεν παγιδεύεται σε ανάγκες επιβεβαίωσης αλλά επιμένει στη δική του αλήθεια.

Νιώθει αρμονικά με τον εαυτό του, αρμονικά με τους άλλους. Όταν βλέπει την αμφιβολία, το φόβο, την οργή, τη ζήλια, την προσκόλληση  σε στερεοτυπικούς τρόπους συμπεριφοράς που απομακρύνουν από την αλήθεια, τα παρατηρεί ως μια πραγματικότητα που χρειάζεται να τη βλέπει, θυμάται όμως πως και εκείνος πέρασε από αυτούς τους δρόμους και δεν θυμώνει ούτε λυπάται. Το να αποστασιοποιείται σημαίνει σεβασμός στον εαυτό του, σεβασμός στους άλλους ανθρώπους.

Ελευθερία σημαίνει σεβασμός στον εαυτό μας, στην αλήθεια μας. Αγάπη σημαίνει να εμπιστευτούμε αυτήν την αλήθεια και να σκάψουμε όσο πιο βαθιά μέσα μας για να την ανασύρουμε, να την προστατέψουμε, να την καλλιεργήσουμε, να χαρούμε μαζί της.

Αγγελική Μπολουδάκη – Ειδικός Ψυχικής Υγείας