Να γίνουμε η πηγή ο ένας για τον άλλον
16 Απριλίου 2019
Έγνοια
18 Απριλίου 2019

Ο αυθεντικός αγαπημένος μας εαυτός

Πόσο εύκολο, άραγε, είναι να εκτιμήσουμε την αλήθεια μας; Πόσο εύκολο είναι να μείνουμε πιστοί σε αυτήν; Να την εκτιμήσουμε, να την αξιοποιήσουμε;

Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του αλήθεια. Τη μοναδική, προσωπική του αλήθεια.

Η αναγνώρισή της μας φέρνει κοντά με τους άλλους ανθρώπους όπως και μας απομακρύνει. Με κάποιους συναντάμε κοινά, επικοινωνούμε καλύτερα, καταλαβαίνουμε τις διαφορές μας, γινόμαστε πηγή ο ένας για τον άλλον. Με κάποιους άλλους στενοχωριόμαστε, αγχωνόμαστε, φοβόμαστε, οι κώδικες επικοινωνίας είναι τόσο διαφορετικοί.

Είναι η διαφορετικότητα που μας φοβίζει, άραγε; Είναι εκείνη που μας αποξενώνει;

Η ανάγκη μας να αρέσουμε, η προσδοκία μας για επιβεβαίωση μας κάνει να νιώθουμε ασφάλεια στο όμοιο, ενώ σε κάθε διαφορετικό βλέπουμε ένα καθρέφτη που μας δείχνει εικόνες τις οποίες δεν κατανοούμε. Ό,τι δεν κατανοούμε, τείνουμε είτε να το απομακρύνουμε είτε να το εσωτερικεύουμε με τρόπο που χάνουμε τον εαυτό μας για να το καταλάβουμε.

Τείνουμε να γίνουμε αυτό, προσαρμοζόμαστε με τρόπο που αφομοιωνόμαστε, κάτι που αποτελεί απειλή για μας, γιατί δεν είμαστε ο εαυτός μας, η αλήθειά μας.

Έχουμε μάθει να υπάρχουμε χάρη στον άλλον αλλά όχι να συνυπάρχουμε με τον άλλον. Έχουμε μάθει είτε να φοβόμαστε τον άλλον, αδυνατώντας να τον καταλάβουμε, είτε να γινόμαστε ο άλλος. Συνδεόμαστε αν νιώθουμε καλά με τον εαυτό μας. Νιώθοντας ολοκληρωμένοι, προσεγγίζουμε για να μοιραστούμε. Κι όμως αυτό που κάνουμε είναι είτε να δίνουμε σπάταλα είτε να παίρνουμε απαιτητικά αλλά όχι να μοιραζόμαστε.

Κάθε άνθρωπος επικοινωνεί με τις εικόνες του μαζί μας. Μας απευθύνει αυτό που είναι ο ίδιος ελπίζοντας να τον καταλάβουμε. Αν εμείς τον προσεγγίσουμε αποροφώντας τις εικόνες του, αρχίσουμε να αλλάζουμε μορφή με αποτέλεσμα να μην αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας. Να γινόμαστε αυτό που νομίζει εκείνος για τον εαυτό του, να χάνουμε τον δικό μας εαυτό. Να αναρωτιόμαστε τι θέλει, μήπως αυτό που θέλει ταιριάζει και σε εμάς. Γεμάτοι αμφιβολίες αρχίζουμε να μεταλλασσόμαστε, ώσπου κάποια στιγμή αναρωτιόμαστε που πήγε ο αυθόρμητος, αυθεντικός εαυτός μας. Αυτός ο εαυτός, που ενώ θα έπρεπε να είναι αγαπημένος από μας και με αυτήν την αγάπη να επικοινωνούμε με τους συνανθρώπους μας, εμείς τείνουμε να τον αλλάζουμε νομίζοντας πως ο άλλος μας θέλει αλλιώς. Ετσι όμως, δεν επικοινωνούμε, αποξενωνόμαστε, χάνουμε την εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, την πίστη μας στους άλλους ανθρώπους.

Διατηρώντας αυτό που είμαστε, το εξελίσσουμε, το αξιοποιούμε. Βελτιώνουμε την αλήθεια μας, την σεβόμαστε, την εκτιμάμε, την εμπιστευόμαστε. Νιώθοντας καλά με τον εαυτό μας, προσεγγίζουμε τους άλλους ανθρώπους για να μοιραστούμε. Διατηρώντας την αυθεντικότητά μας μας είναι πιο εύκολο να επικοινωνήσουμε, να μοιραστούμε να νιώσουμε καλά, να γίνουμε καλύτεροι μέσα από το μοίρασμα και τη σύνθεση, γιατί κάθε άνθρωπος μας προσφέρει κάτι μοναδικό, κάτι που αν το σεβαστούμε αλλάζουμε για να τον συναντήσουμε, αλλάζουμε για να εξελιχθούμε. Σεβόμενοι τον εαυτό μας, αυτό που θέλουμε για μας, είναι πιο εύκολο να σεβαστούμε αυτό που θέλει ο άλλος άνθρωπος, χωρίς προσδοκίες από τον εαυτό μας να αλλοτριωθούμε για να τον συναντήσουμε, χωρίς προσδοκίες από τον άλλον να αλλάξει, να γίνει αυτό που απαιτούμε για να συναντηθούμε. Εκτιμώντας την αλήθεια μας, εκτιμάμε την κάθε στιγμή που ζούμε σα μοναδική χωρίς να απαιτούμε κάτι άλλο, κάτι περισσότερο από αυτήν, από τον άλλον άνθρωπο. Αγαπώντας την αλήθεια μας, νιώθουμε ευγνωμοσύνη για την κάθε στιγμή και πορευόμαστε όπου επιθυμούμε, κι όπως επιθυμούμε, νιώθοντας καλά με αυτό που είμαστε, με αυτό που μοιραζόμαστε. Μένοντας δεσμευμένοι με την προσωπική μας αλήθεια κάθε συνάντηση είναι μια γιορτή γιατί προσθέτει σε αυτό που είμαστε, προσθέτει σε αυτό που είναι οι άλλοι άνθρωποι.

Αγγελική Μπολουδάκη – Ειδικός Ψυχικής Υγείας