Μανταρίνι θες;
7 Αυγούστου 2019
Το παιδικό τραύμα επηρεάζει την υγεία όλη τη διάρκεια της ζωής
9 Αυγούστου 2019

Συμφιλιώνομαι με την εικόνα μου, συνδέομαι με το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μου

Συμφιλιώνομαι με την εικόνα μου, συνδέομαι με το παρελθόν μου, το παρόν και το μέλλον μου.

Συνειδητοποιώ πως το καθετί που έζησα συνέβαλε στη σύνθεση της αλήθειάς μου, βελτίωσε τον τρόπο που επικοινωνώ, συνδέομαι και σχετίζομαι. Αν παραμένω σε μια αρνητική εικόνα, επικρίνοντας είτε εμένα είτε άλλους, σημαίνει ότι κάτι με δυσκολεύει να χαρώ με τα δώρα που μου χάρισε η κάθε συνάντηση, προσωπική, επαγγελματική, κοινωνική. Κάτι με δυσκολεύει να δω ότι η κάθε σχέση με έφερε σε επαφή με μια πλευρά του εαυτού μου ώστε να την αναλάβω δυναμικά και υπεύθυνα. Επικρίνοντας ή βάζοντας τον εαυτό μου στο ρόλο του θύματος, αποφεύγω να δω την ωφέλεια που είχε για μένα, ότι βρήκα αυτό που χρειαζόμουνα για να ενδυναμώσω την επιθυμία μου. Νιώθοντας ευγνωμοσύνη, συνειδητοποιώ ότι χωρίς το καθετί που έζησα δεν θα ένιωθα ολοκληρωμένη. Εκτιμώντας, δεν έχω προσδοκίες για κάτι άλλο από αυτό που θα μπορούσε να μου προσφέρει. Σέβομαι κάθε συνάντηση ως μοναδική και χρήσιμη. Γνωρίζοντας τι θέλω στη ζωή μου απευθύνω τα αιτήματά μου εκεί που τα αιτήματά μας είναι κοινά είτε για φιλία, είτε για συνεργασία, είτε για σχέση αγάπης.

Αποχωρίζομαι  την ανάγκη του μικρού παιδιού μέσα μου να επαναλαμβάνω το μοτίβο της σχέσης που σχημάτισα ως αληθινό. Αν, για παράδειγμα, έμαθα να σχετίζομαι με το πρόβλημα του άλλου, θεωρώντας ότι ανάληψη της ευθύνης του προβλήματος του άλλου, είναι σύνδεση, συνειδητοποιώ ότι αυτός ο τρόπος με βοήθησε στο παρελθόν να συνδεθώ με σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή μου. Με βοήθησε να κατανοήσω τις αδυναμίες τους. Με βοήθησε να κατανοήσω και να δεχτώ τη δική μου αδυναμία ως ανθρώπινη. Με κράτησε στη σχέση και στη ζωή. Μαθαίνοντας να εκτιμώ τον εαυτό μου με τη δύναμη και τις αδυναμίες του, δεν με διαχωρίζω, με σέβομαι. Εκτιμώ τους άλλους ανθρώπους με τη δύναμη και τις αδυναμίες τους. Δεν χαρακτηρίζω τη συμπεριφορά του άλλου σαν πρόβλημα αλλά σαν το δικό του τρόπο να λειτουργεί. Έχοντας εμπιστοσύνη και χωρίς να χαρακτηρίζω, εκτιμώ ότι κάθε άνθρωπος έχει την δική του ανάγκη, όπως και τον δικό του τρόπο να χαίρεται και να αγαπά τη ζωή. Αλλάζοντας οπτική, η αδυναμία στην προσωπικότητα του άλλου που όμως έχει την ικανότητα να συνδέεται, να δεσμεύεται και να αγαπά δεν με φοβίζει.  Παρατηρώ την αδυναμία στην ικανότητα για σύνδεση, την αδυναμία στην ικανότητα για εκτίμηση, για σεβασμό και για εμπιστοσύνη, την αδυναμία στην ανάγκη του άλλου να  βλέπει τον άλλον με ένα συγκεκριμένο τρόπο και χωρίς αυτόν χάνεται. Καταλαβαίνω ότι είναι απόγνωση, ένα συναίσθημα που ένιωσα κι εγώ στο παρελθόν και αφήνω τον κάθε άνθρωπο που αντιδρά έτσι στον χώρο του και στον χρόνο του. ‘Ετσι ή αλλιώς πραγματικοί αποχωρισμοί δεν  υπάρχουν. Οι άνθρωποι μένουν στις καρδιές μας για τα δώρα που μοιραστήκαμε. Επικεντρώνομαι στους ανθρώπους που η επιθυμία μας για σύνδεση και δέσμευση είναι κοινή.

Συμφιλιώνομαι με μένα, όταν αποδέχομαι ολάκερη την προσωπική μου ιστορία αποδίδοντάς της την τιμή και το νόημα που έχει. Όταν αποδίδω νόημα στην κάθε εμπειρία μου, στην κάθε πράξη μου, στην κάθε λέξη μου, στην κάθε σιωπή μου, με ελευθερώνω. Νιώθω ένα με την ολότητά μου στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον. Μια ολότητα που εμπεριέχει τη χαρά και το δάκρυ, την ομορφιά και τη φθορά, την πληρότητα και την έλλειψη, την απώλεια και την παρουσία, τον αποχωρισμό και το καλωσόρισμα.

Αγγελική Μπολουδάκη