Όταν επισκέπτεσαι το σπίτι μου, σε παρακαλώ, να θυμάσαι…
8 Δεκεμβρίου 2019
Η ηλικία μας βρίσκεται εκεί που θέλουμε εμείς
10 Δεκεμβρίου 2019

Η ενσυναίσθηση είναι δώρο το οποίο καλλιεργείται

Ένας άνθρωπος έχει ενσυναίσθηση όταν κατανοεί τα συναισθήματα των άλλων ανθρώπων. Όταν μπορεί και επικοινωνεί με τα συναισθήματα τους, τα εκφρασμένα και τα μη εκφρασμένα. Όταν κατανοεί τους προβληματισμούς τους πίσω από τα συναισθήματα. Και σε ένα βαθύτερο γνωστικό επίπεδο, όταν προσπαθεί να κατανοήσει τους λόγους που φέρονται έτσι.

Η ενσυναίσθηση είναι χάρισμα, το οποίο καλλιεργείται.

Γιατί, όμως, κάποιοι άνθρωποι, ενώ διαθέτουν αυτό το δώρο, αντί για να το καλλιεργήσουν, χάνονται στις ανάγκες των άλλων; Γιατί, αντί να συμπονούν τους άλλους, νιώθουν ενοχές για τα συναισθήματά τους, τον πόνο των άλλων, τον θυμό, ακόμα και το μίσος; Γιατί μετατρέπουν ένα δώρο σε κάτι που τους ταλαιπωρεί;

Αν δικαιολογείτε τις συμπεριφορές των άλλων που σας προκαλούν πόνο, λέγοντας πως τους κατανοείτε, αν δικαιολογείτε την επίκριση, την αδιαφορία, την καταπίεση, την εκμετάλευση, την κοροϊδία, την έλλειψη ευγνωμοσύνης, επικαλούμενος –η διάφορους λόγους, τότε χρειάζεται να αναρωτηθείτε τους λόγους που το κάνετε και τι σημαίνει αυτό για τον εαυτό σας. Κάθε αρνητική συμπεριφορά του άλλου που ανέχεστε και έχει αντίκτυπο στα συναισθήματά σας, καθρεφτίζει μια πλευρά του εαυτού σας που δεν αναλαμβάνετε. Κάθε υπεραναπλήρωση ( να κρύβετε, δηλαδή, τα κοινωνικώς «απαράδεκτα συναισθήματα» σας, υιοθετώντας διαμετρικά αντίθετες συμπεριφορές), δείχνει μια δυσκολία στην ικανότητά σας για σύνδεση ή μια απαξίωση της ικανότητάς σας για σύνδεση.

Όσο δεν αναγνωρίζετε τους λόγους που το κάνετε, αρνείστε να δείτε μια δική σας αλήθεια και δαπανάτε την ενέργειά σας χωρίς να την αξιοποιείτε με τρόπο που να έχει πραγματική ωφέλεια για σας.

Όταν συναισθάνεστε, δεν χάνετε τον εαυτό σας. Είστε στο κέντρο σας και επικοινωνείτε συναισθητικά με τον άλλον άνθρωπο. Πλουτίζετε από κάθε ψυχική σύνδεση, γιατί είστε ένα με τον εαυτό σας, γίνεστε ένα με τα συναισθήματά σας και αλληλεπιδράτε με την ολότητά σας. Αν όμως δεν εκτιμάτε τον εαυτό σας ώστε να είστε σε σύνδεση με σας, χάνεστε στα συναισθήματά του άλλου, υποφέρετε, νιώθετε κενός -η. Ταυτίζεστε τόσο που νιώθετε όπως νιώθει ο άλλος άνθρωπος, χωρίς το φίλτρο του διαχωρισμού. Σαν να μην υπάρχει ένα διακριτό όριο ανάμεσα στα δικά σας συναισθήματα και του άλλου. Σαν να μην υπάρχει ένα διακριτό όριο ανάμεσα σε σας και σε εκείνον. Μέσα από αυτήν την ταύτιση επιζητάτε την απώλεια μιας δικής σας αυταπάτης, την αποδοχή μιας έλλειψης, ώστε να νιώσετε ολόκληρος με αυτήν. Για να μπορείτε να συνδεθείτε ουσιαστικά, όχι μέσω του άλλου αλλά μαζί με τον άλλον, χρειάζεται να συνειδητοποιήσετε ότι αυτή ακριβώς η έλλειψη σας οδηγεί στον εαυτό σας, στην επιθυμία σας, στην επιθυμία σας για σύνδεση με τον άλλον. Όταν αποδεχτείτε τον ελλιπή εαυτό σας,  δεν λειτουργείτε ως το συμπλήρωμα της έλλειψης του άλλου, εξαρτημένος από εκείνον, καταφεύγοντας σε μια φαντασίωση παντοδυναμίας. Όταν αποδέχεστε τον εαυτό σας με τις ελλείψεις και με τις αδυναμίες σας, κι όταν θεραπεύετε τα ελλείμματα σας, δεν λείπετε από τον εαυτό σας, δεν χάνεστε στις σχέσεις μας μήπως και τον βρείτε. Αφήνεστε στα συναισθήματά σας για τον άλλον άνθρωπο, δεν αφήνετε τον εαυτό σας στον άλλον.

Αν νιώθετε συνεχώς κουρασμένος, επειδή δεν ασχολείστε όσο πρέπει με τις δικές σας ανάγκες και τα δικά σας ενδιαφέροντα, αλλά ασχολείστε με τις ανάγκες των άλλων εις βάρος σας, κάποιος ρόλος σας ζητά την απελευθέρωσή του.

Αν νιώθετε χρήσιμος -ηκαι απαραίτητος -η, με το να δικαιολογείτε τις αρνητικές πράξεις των άλλων, προσπαθώντας να τους κατανοήσετε και να τους δικαιολογήσετε, χρειάζεται να αναρωτηθείτε γιατί νιώθετε ένοχος -η, γιατί δεν είστε εξοικειωμένοι με όλη τη γκάμα των συναισθημάτων σας, γιατί χρειάζεται να τα καλύπτεται με συμπεριφορές υπεραναπλήρωσης.

Αν νιώθετε ότι προσπαθείτε να καταλάβετε τους άλλους, αλλά οι άλλοι δεν αντιλαμβάνονται πόσο αλτρουιστής είστε και απομονώνεστε απογοητευμένος -η και οργισμένος -η κάθε φορά που οι άλλοι δεν αναγνωρίζουν τις προσπάθειές σας, ένα πένθος σας καλεί να το διαχειριστείτε και να πάψετε να ελπίζετε σε ένα καλύτερο παρελθόν.

Μην ξεχνάτε ότι είναι απαραίτητο να προστατεύετε τον εαυτό σας, να βάζετε όρια, να ελέγχετε τις σκέψεις σας, ώστε να σκέφτεστε τον εαυτό σας και τις ανάγκες σας. Εκτιμώντας τον εαυτό σας, μπορείς να συναισθανθείτε και τους άλλους ανθρώπους και κάθε συνάντηση να είναι πραγματικό δώρο και για τους δυο σας.

Αγγελική Μπολουδάκη – Ειδικός Ψυχικής Υγείας