Χρειάζεται γενναιοδωρία στη ζωή
14 Δεκεμβρίου 2019
Δυο παιδιά μιας οικογένειας δεν έχουν τους ίδιους γονείς
18 Δεκεμβρίου 2019

Το όνειρο είναι η απόδειξη, ότι το να φαντάζεται, το να ονειρεύεται αυτό που δεν έχει υπάρξει, είναι μια από τις βαθύτερες ανάγκες του ανθρώπου. (Μίλαν Κούντερα)

Μεγαλώσαμε σε ένα σκάφος που μας ταξίδευε, της οικογένειάς μας. Πότε σε πελάγη ευτυχίας, πότε σε τρικυμίες. Αυτό το σκάφος το δημιούργησαν άλλοι για μας. Και εμείς ήμασταν ήσυχοι σε αυτό. Παρέα πάντα με άλλους. Μπορεί η συντροφιά να ικανοποιούσε τα συναισθήματά μας, ενώ άλλες φορές όχι. Όμως δεν νιώθαμε μόνοι.

Κάποια στιγμή συνειδητοποιούμε ότι είμαστε μόνοι. Ότι μεγαλώσαμε και το σκάφος της οικογένειας δεν μας αρκεί. Κολυμπάμε αμέριμνοι γύρω από αυτό, αλλά η ιδέα να απομακρυνθούμε μας τρομάζει. Το να δημιουργήσουμε το δικό μας σκάφος μάς περνά από το μυαλό αλλά δεν είναι εύκολο να το αποφασίσουμε.

Έτσι καταστρώνουμε μικρά σχέδια που μας κρατούν κοντά σε αυτό. Κι όταν αποφασίζουμε να δημιουργήσουμε κάτι μεγάλο, νιώθουμε ενοχές, φόβο, τρόμο κάποιες φορές.

Μοιάζουμε σαν τον ναυαγό που αποφασίζει να κάνει ένα μεγάλο ταξίδι πάνω σε μια αυτοσχέδια σχεδία. Για να μην δημιουργήσουμε το σκάφος που υπάρχει στο βάθος του μυαλού μας. Γιατί αν το κάνουμε, θα αναμετρηθούμε με το μεγάλο μέσα μας. Αν το αποδεχτούμε, θα βιώσουμε μοναξιά. Θα συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε μόνοι μας, χωρίς τον παράδεισο της παιδικής ηλικίας, όπου πάντα υπήρχε κάποιος εκεί κοντά να μας προστατεύσει. Θα δούμε ότι ο κόσμος δεν είναι μια μεγάλη αγκαλιά της μητέρας ή του πατέρα να μας αγαπάει με τα λάθη και με τα σωστά μας. Θα καταλάβουμε ότι ο κόσμος δεν είναι εκείνος της φαντασίωσης μας, όπου μπορούμε να πλάσουμε τα πράγματα όπως θέλουμε εμείς αλλά ο κόσμος της πραγματικότητας με χρώματα που δεν μας αρέσουν πάντα, όπου δεν μπορούμε να ελέγχουμε τον εαυτό μας πάντα σε αυτόν, πολύ περισσότερο τους άλλους. Θα αντιληφθούμε ότι οι άλλοι έχουν απαιτήσεις από μας όπως και εμείς από εκείνους. Θα συνειδητοποιήσουμε ότι για να αισθανθούμε τη σύνδεση που δίνει χαρά, θα χρειαστεί να κάνουμε αμοιβαίες προσαρμογές, να θυσιάσουμε πιστεύω μας που μας κρατούν κλεισμένους στον μικρόκοσμο του εγωκεντρισμού μας. Θα αναγνωρίσουμε ότι χρειάζεται να κάνουμε μικρές ή μεγάλες αλλαγές, θα ταυτιστούμε και θα αποταυτιστούμε σε σημεία, θα αισθανθούμε σταθερά αλλά και αποσταθεροποιητικά κάποιες φορές. Θα νιώσουμε ότι δεν μπορούν να μας κατανοήσουν όλοι, ότι και εμείς δεν μπορούμε να καταλάβουμε τους άλλους κι ότι για να επιτευχθεί αυτό, χρειάζεται καλή πρόθεση, επικοινωνία, έγνοια.

Πως όμως να απαρνηθούμε τον μαγικό κόσμο ενός παιδιού που πιστεύει ότι μπορεί ελέγξει την πραγματικότητα, όπως έκανε ως παιδί με τους γονείς του, με διάφορους τρόπους, όπου κέρδιζε την προσοχή τους; Πως να μην μας επικρίνουμε που δεν είμαστε πια παιδιά για να αλλάξουμε την πραγματικότητα όπως θα θέλαμε τότε, όπως είχαμε τη βεβαιότητα ότι θα το κάναμε; Πως να μην θυμώνουμε με τον εαυτό μας που δεν τα καταφέραμε; Πως να μην λυπόμαστε στην ιδέα ότι το μόνο που μπορούμε να αλλάξουμε είναι τον εαυτό μας και αυτό όχι μόνο δεν είναι εύκολο αλλά είναι και επίπονο όπως και επώδυνο;

Πως να παρηγορήσουμε αυτό το παιδί που συνειδητοποιεί ότι για καθετί πρέπει να προσπαθήσει πολύ, ότι τίποτε δεν μας χαρίζεται, ότι ο κόσμος είναι ένα ανοιχτό βιβλίο όπου χρειάζεται να τον διαβάζουμε και να τον κατανοούμε συνεχώς, προσπαθώντας να ανακαλύψουμε μια δική μας αλήθεια όπως και μια δική του;

Πως να βοηθήσουμε αυτό το παιδί να συνειδητοποιήσει ότι οι δυνατότητές του είναι δώρα και ότι χρειάζεται να ασχοληθεί με αυτές όπως τους αξίζει όταν φοβάται πως αν το κάνει θα φύγει από αυτό που ένιωθε ως ασφάλεια τότε;

Πως να του κάνουμε παρέα όταν συνειδητοποιεί πόσο μόνο νιώθει όταν διαπιστώνει ότι την αγάπη που αισθάνθηκε όπως την αισθάνθηκε τότε, την κατανόηση που ένιωσε, τον θαυμασμό που έζησε, δεν θα τα νιώσει πουθενα στον ίδιο βαθμό και ότι πρέπει να τα νιώσει το ίδιο για τον εαυτό του και τους άλλους για να συνδεθεί με τον εαυτό του και τους άλλους ανθρώπους;

Φοβόμαστε, λυπόμαστε, θυμώνουμε, αποδίδοντάς αυτά τα συναισθήματα στην πραγματικότητα που ζούμε, νομίζοντας ότι δεν τα καταφέρνουμε σε αυτήν, ενώ κάτω από όλα αυτά κρύβεται ο φόβος του αποχωρισμού. Ο φόβος να αποχωριστούμε το παιδικό μας όνειρο ότι θα είναι όλα γνώριμα για να νιώθουμε ασφάλεια, ότι θα υπάρχει πάντα κάποιος να μας προστατεύει, να αναλαμβάνει την ευθύνη για μας, για κάθε μας βήμα στη ζωή μας. Κάτω από αυτόν τον φόβο, την ενοχή που σκεφτόμαστε να τολμήσουμε στον όνειρο της ελευθερίας μας, θα προσπαθήσουμε να επιβιβαστούμε σε άλλων τα σκάφη θεωρώντας τα δικά μας, θα τους αποδώσουμε ευθύνες όταν δεν καταφέρνουν να οδηγήσουν το σκάφος μας με τον τρόπο που νιώθουμε ασφαλείς, θα δημιουργήσουμε το δικό μας αλλά θα προσπαθήσουμε να πείσουμε τους άλλους ότι είναι πιο ασφαλές να μοιραστούμε το ένα τιμόνι μαζί.  Θα σκαρφιστούμε διάφορα, στην ιδέα να δημιουργήσουμε το δικό μας όνειρο, να το υλοποιήσουμε και να το οδηγήσουμε μόνοι μας, όπως θέλουμε εμείς, απολαμβάνοντας το ταξίδι για αυτό που είναι.

Ώσπου κάποια στιγμή συνειδητοποιούμε ότι εμείς και μόνο εμείς μπορούμε να δημιουργήσουμε το δικό μας πλοίο, εμείς είμαστε κι οι μοναδικοί καπετάνιοι. Κι όταν το τολμήσουμε και το αποφασίσουμε, όταν κόψουμε το ομφάλιο λώρο, σε όποια ηλικία κι αν είμαστε, συνομιλώντας με την ενοχή ότι κάνουμε κάτι κακό που αισθανόμαστε ελεύθεροι να χαρούμε στο δικό μας όνειρο, τότε απολαμβάνουμε πραγματικά την ελευθερία μας. Νιώθουμε ελεύθεροι να ταξιδέψουμε, ελεύθεροι και να συνταξιδέψουμε. Οι συνταξιδιώτες μας όμως έχουν και εκείνοι το δικό τους πλοίο. Μας ενώνει μια νοητή γραμμή αλλά πάντα μπορούμε να ελευθερωθούμε από αυτήν και αυτή η ιδέα μας συνδέει, μας κάνει να εκτιμάμε και να σεβόμαστε περισσότερο ο ένας την αλήθεια του άλλου.

Το να φανταζόμαστε και να δημιουργούμε είναι μια από τις βαθύτερες ανάγκες μας. Μια ανάγκη που γίνεται επιθυμία όταν εκτιμάμε την ελευθερία μας, τη μοναχικότητά μας, την αγάπη για τον εαυτό μας, το σεβασμό στις επιθυμίες μας.

Αγγελική Μπολουδάκη – Ειδικός Ψυχικής Υγείας