…Τι βόλτα!
18 Ιανουαρίου 2020
Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ
21 Ιανουαρίου 2020

Σουσουράδα

Θα μοιραστώ μαζί σας κάτι προσωπικό που μου συνέβηκε πρόσφατα.

Έχω μια σκυλίτσα. Το όνομά της είναι Σουσουράδα. Τη σκυλίτσα τη βρήκε τραυματισμένη στο δρόμο ο γιος μου πριν 2 χρόνια περίπου και την υιοθέτησα. Είναι ένα μικρόσωμο πλασματάκι, ήρεμο, το οποίο, επειδή είναι σκυλάκι παρέας, δεν φεύγει ποτέ από κοντά μου. Είναι πάντα δίπλα μου και δεν απομακρύνεται ποτέ.

Την είχα πάει λοιπόν στην κτηνίατρο. Μας είπαν να περιμένουμε γιατί ήταν μέσα ένα άλλο σκυλάκι. Καθόταν ήσυχα στα πόδια μου. Κάποια στιγμή, όπως περιμέναμε, πέρασε από μπροστά μας ένα φορείο με κάτι σκεπασμένο. Ο άνθρωπος που το συνόδευε ήταν στενοχωρημένος. Στενοχωρέθηκα και εγώ για το ζώο, για εκείνον, για την απώλειά του. Βυθίστηκα στη θλίψη μου και χαλάρωσα την αγκαλιά μου που την κρατούσα. Η σκυλίτσα μου μύρισε ανήσυχη το νεκρό ζώο και ταραγμένη πήδηξε, κατευθύνθηκε προς την πόρτα που άνοιξε για να περάσει το φορείο και έφυγε τρέχοντας έξω. Ευτυχώς, για καλή μας και άγια τύχη, τη βρήκαμε λίγο μετά, υγιή και χαρούμενη που μας συνάντησε και πάλι.

Εχω μάθει στη ζωή μου καθετί που μου συμβαίνει να του δίνω ένα νόημα, να το ερμηνεύω, κάτι που με βοηθάει  γενικότερα. Διαβάζω τα γεγονότα που έρχονται στη ζωή μου, μαθαίνω από αυτά, γιατί για αυτό έρχονται στη ζωή μας άλλωστε.

Αυτό το περιστατικό, λοιπόν, ήρθε στη ζωή μου για να μου πει το εξής: Όταν λυπόμαστε για κάτι και η σκέψη μας προσκολλάται σε αυτό, χάνουμε αυτό που ζούμε στο σήμερα. Εκθέτουμε ανθρώπους και πλάσματα σε κίνδυνο. Όταν δεν αγκαλιάζουμε ό,τι αγαπάμε, δεν το προστατεύουμε πραγματικά. Όταν η σκέψη μας, η έγνοιά μας δεν επικεντρώνεται σε ό,τι είναι πολύτιμο για τον καθένα από μας αλλά περιπλανάται αλλού, τότε δεν αφοσιωνόμαστε πραγματικά στα λίγα, στα ουσιαστικά που έχουμε στη ζωή μας. Όταν δεν αφοσιωνόμαστε, δεν αγαπάμε πραγματικά, γιατί αγάπη σημαίνει προστασία και αφοσίωση. Όταν ασχολούμαστε περισσότερο με τα συναισθήματα των άλλων και όχι με τα δικά μας, αφήνουμε έκθετο ό,τι αγαπάμε περισσότερο.

Η σκυλίτσα μου, η οποία έχει ανεπτυγμένη αντίληψη, σκέφτηκε τη ζωή της. Σκέφτηκε ότι έπρεπε να προστατέψει τον εαυτό της. Σκέφτηκε ότι όσο μικρόσωμη κι αν είναι έπρεπε να το κάνει αυτό έξω από εκείνο τον χώρο. Ενιωσε τη θλίψη μου για το νεκρό ζώο και σκέφτηκε ότι όσο εγώ ήμουν προσηλωμένη σε ένα νεκρό ζώο δεν θα μπορούσα να την προστατέψω. Πίστεψε στις δικές της δυνάμεις και είπε πως έξω θα τα κατάφερνε καλύτερα με τους ζωντανούς. Δεν νοιάστηκε για τα δικά μου συναισθήματά και καλά έκανε, μια που ούτε εγώ νοιαζόμουν για εκείνη, από τη στιγμή που ήμουν αφοσιωμένη σε κάτι νεκρό. ‘Εβαλε όρια και με κινητοποίησε να γίνω ενεργητική και μάχιμη όπως και εκείνη και να νοιάζομαι για αυτά που πρέπει πραγματικά να νοιάζομαι. Μου έδειξε πως τίποτα δεν είναι δεδομένο και πως όταν δεν κρατώ κάτι όπως πρέπει να το κάνω, το χάνω.

Το μοιράζομαι μαζί σας γιατί ίσως οι σκέψεις μου βοηθήσουν και σας, τον εαυτό σας, τη σχέση με τους ανθρώπους σας,  με τα πλάσματα σας, με τη ζωή σας.

Αγγελική Μπολουδάκη – Ειδικός Ψυχικής Υγείας