Γεια σας, είμαι ο Κορονοϊός
31 Μαρτίου 2020
Υπάρχουμε χωρίς τους ρόλους μας;
4 Απριλίου 2020

Αυτή η κρίση, όπως και κάθε κρίση, πυροδοτεί το τραύμα μέσα μας

 Τα τραύματα της παιδικής μας ηλικίας σε περιόδους κρίσεων τα αναβιώνουμε.

Το πληγωμένο παιδί μέσα μας έχει φόβους, έχει βιώσει ματαιώσεις, έχει νιώσει πόνο, έχει μείνει μόνο του, νιώθοντας αποκλεισμένο κι αδύναμο να εκφραστεί.

Κάθε γεγονός που μας θυμίζει αυτό που βιώσαμε ως παιδιά, μας κάνει να αναβιώνουμε τα ίδια συναισθήματα, να καταφεύγουμε σε συμπεριφορές που χρησιμοποιούσαμε τότε για να τα αντιμετωπίσουμε.

Μπορεί να νιώθαμε ότι δεν μας καταλάβαιναν, ότι δεν υπολόγιζαν την αξία μας, μπορεί να ήμασταν  καλά αλλά να στενοχωριόμασταν που κάποιοι άλλοι στην οικογένεια δεν ένιωθαν το ίδιο και  αγωνιζόμασταν για εκείνους εις βάρος του εαυτού μας, μπορεί να νιώθαμε αποκλεισμένοι, να αισθανόμασταν μόνοι μας, μπορεί πολλά άλλα, που όλα αυτά κάνουν το μικρό παιδί μέσα μας να υποφέρει.

Συνηθίσαμε όμως αυτό το παιδί να μην το ακούμε, να μην του δίνουμε τη σημασία που έχει ανάγκη.

Εργασιοθεραπεία, καταναλωτική μανία, μοναξιά, εξαρτήσεις διαφόρων ειδών, που όλες αυτές οι συμπεριφορές κάλυπταν την κραυγή αυτού του παιδιού, το φίμωναν για να μην φτάσουν τα λόγια του στ’ αυτιά μας.

Και έρχεται ένα γεγονός, όπου για να προστατευτούμε, απομονωνόμαστε. Δεν χρησιμοποιούμε πλέον αυτές τις συμπεριφορές, δεν καταφεύγουμε σε αυτές, τουλάχιστον όχι με τον ίδιο ρυθμό.

Και το μικρό παιδί μέσα μας βρίσκει επιτέλους χώρο να εκφράσει αυτά που νιώθει. Στην μοναχικότητά μας, βρίσκει χώρο να υπάρξει. Και εκφράζει τα παράπονα, τον θυμό που το είχαμε παραμελήσει τόσα χρόνια, που το είχαμε αφήσει μόνο του, που δεν του δώσαμε το χώρο να εκφραστεί.

Και εμείς, προσπαθώντας να αντιμετωπίσουμε τα γεγονότα που μας συμβαίνουν, τους φόβους που μας προκαλούν, δεν ακούμε όσο χρειάζεται τον πόνο του, το κλάμα του, το παράπονο του, τον θυμό του. Ενώ, άλλες φορές, φτιάχνουμε διωκτικά σενάρια νομίζοντας ότι κάποιος θέλει το κακό μας, όπως φαντασιωνόμασταν ως παιδιά, νομίζοντας ότι είμαστε κακοί και ήρθε η ώρα της τιμωρίας.

Δεν είναι εύκολο να μένεις μόνος σου, και να έρχεσαι σε επαφή με τη μοναξιά αυτού του μικρού παιδιού που υποφέρει.

Δεν είναι εύκολο να βλέπεις ότι το μέλλον είναι αβέβαιο, και να έρχεσαι σε επαφή με την αβεβαιότητα του μικρού παιδιού, όπως τη βίωσες τότε.

Δεν είναι εύκολο να συνειδητοποιείς ότι επειδή δεν μπορούσες να το ακούσεις, πήρες δρόμους όπου δεν ήσουν η αλήθειά σου για να το αποφύγεις, να σε αποφύγεις.

Αρχικά επικρίνεις τον εαυτό σου θεωρώντας ότι θα μπορούσες να είχες κάνει διαφορετικά. Αυτό όμως που χρειάζεται αυτό το παιδικό κομμάτι του εαυτού μας είναι να το ακούσουμε, να το αγκαλιάσουμε, να του δώσουμε χώρο να εκφραστεί και να το διαβεβαιώσουμε ότι θα είμαστε δίπλα του, μαζί του, ό,τι κι αν πει, ό,τι κι αν κάνει.

Αυτό που χρειάζεται αυτό το μικρό παιδί μέσα μας είναι να του πούμε ότι έχει το δικαίωμα να θυμώσει, να κλάψει, να βγάλει την κραυγή του, να παραλογιστεί ακόμα, κι ότι εμείς θα αγκαλιάσουμε υπομονετικά κάθε συναίσθημά του, θα είμαστε δίπλα του με αποδοχή και κατανόηση, χωρίς να το κρίνουμε, χωρίς να το απορρίψουμε.

Αυτή η κρίση, όπως και κάθε κρίση, πυροδοτεί το τραύμα μέσα μας.

Και το τραύμα μας έχει φωνή. Έχει παράπονο, έχει θυμό, νιώθει απογοήτευση, λύπη. Φοβάται, ενοχοποιεί και ενοχοποιείται, επικρίνει και απορρίπτει, φοβάται μήπως περιοριστεί κι άλλο και δεν το αντέξουμε όταν μείνουμε τελείως μόνοι μαζί του, φοβάται πως δεν θα το αποδεχτούμε όταν το δούμε όπως είναι, ένα παιδί που σε κάποια σημεία έχει ακρωτηριαστεί.

Όταν μας αποδεχόμαστε και αγκαλιάζουμε κάθε κομμάτι του εαυτού μας, μας σεβόμαστε. Όταν αφουγκραζόμαστε τα συναισθήματά μας, χωρίς να τα διαχωρίζουμε σε καλά ή κακά, μας κατανοούμε, νιώθουμε καλοί, νιώθει καλό κι αυτό το μικρό παιδί μέσα μας, άρα μπορεί να νιώσει δημιουργικό, να δει τη ζωή με τα μάτια ενός παιδιού που είναι αποφασισμένο να δει τη ζωή όπως είναι, να νιώσει πως έχει σημαντική θέση σε αυτήν και να ζήσει σε αρμονία με το είναι του σε αυτήν.

Όταν σεβόμαστε το τραυματισμένο παιδί μέσα μας, σεβόμαστε τον εαυτό μας. Συνειδητοποιούμε ότι πάντα θα υπάρχει μια ουλή να μας θυμίζει ότι πρέπει να αφουγκραζόμαστε τις ανάγκες μας. Μπήκαμε σε ρόλους όπου αυτό που είχαμε ανάγκη να κάνουμε στον εαυτό μας το κάναμε αλλού, σε αυτό το αλλού που με διάφορους τρόπους μας έκανε να συνειδητοποιούμε ότι μόνο εμείς μπορούμε να φροντίσουμε τον εαυτό μας όπως ταιριάζει στον καθένα μας. Συνειδητοποιώντας αλήθειες καταλαβαίνουμε ότι είμαστε άνθρωποι όχι υπεράνθρωποι. Μπορούμε να δώσουμε μοναχά αυτό που δίνουμε στον εαυτό μας, μπορούμε να αισθανθούμε για τους άλλους μόνο αυτό που αισθανόμαστε για τον εαυτό μας.

Η κάθε κρίση πυροδοτεί το τραύμα μέσα μας και εμείς καλούμαστε να το αναλάβουμε, να συνδεθούμε με τον εαυτό μας, με τη ζωή.

 Αγγελική Μπολουδάκη – Ειδικός Ψυχικής Υγείας