Μην κάνεις εκπτώσεις στην ψυχή σου

“Ό,τι κι αν σου είπαν, η αγάπη που ζητάς είναι δικαίωμά σου”

Η συνειδητοποίηση ότι ο τρόπος που αγαπάμε διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο είναι μια αλήθεια που, αν και φαινομενικά απλή, μπορεί να προκαλέσει υπαρξιακό πόνο και αμφιβολία.

Η διαφορετικότητα στον τρόπο που αγαπάμε σχετίζεται με τη θεωρία των εσωτερικών μοντέλων σχέσης (attachment templates): ο καθένας κουβαλά ένα δικό του “χάρτη” αγάπης, που χτίζεται μέσα από πρώιμες εμπειρίες, οικογενειακές δυναμικές, και παλαιούς δεσμούς. Όταν δύο χάρτες συγκρούονται, γεννιέται σύγχυση, ματαίωση, και συχνά, αίσθηση εγκατάλειψης.

👉 Παράδειγμα: «Γιατί δεν με αγαπάει όπως αγαπώ εγώ; Μήπως εγώ φταίω;»

Η δουλειά εδώ είναι να απο-προσωποποιήσουμε την απόρριψη: δεν είναι ότι δεν αξίζεις αγάπη, αλλά ότι η “γλώσσα” της αγάπης που μιλάς ίσως να μην είναι κατανοητή στον άλλον.

Όταν η αγάπη που λαμβάνουμε δεν ανταποκρίνεται σε αυτό που χρειαζόμαστε, πολλοί άνθρωποι στρέφονται κατά του εαυτού τους. Το «μήπως είμαι παράλογος/η;», «μήπως ζητάω πολλά;», «μήπως είμαι πολύ ευαίσθητος/η;» γίνεται ένας εσωτερικός διάλογος ντροπής και υποτίμησης.

Αυτό συχνά δεν είναι φωνή λογικής, αλλά η εσωτερικευμένη φωνή της απόρριψης — φωνή που έρχεται από παλαιότερες τραυματικές εμπειρίες, όπου μάθαμε ότι το να ζητάμε είναι κακό ή ότι οι ανάγκες μας είναι “υπερβολικές”.

👉 Η  απάντηση εδώ είναι: «Όχι, δεν είσαι παράλογος/η. Είσαι άνθρωπος που χρειάζεται επαφή, επιβεβαίωση, συναισθηματική ασφάλεια. Και έχεις κάθε δικαίωμα να το ζητάς.»

Κάθε τραυματική ερωτική εμπειρία ή αμφισβήτηση στον τρόπο που αγαπάμε, δοκιμάζει τον πυρήνα της ταυτότητάς μας. Είναι ένα υπαρξιακό τεστ: θα επιλέξουμε να διαστρεβλώσουμε τον εαυτό μας για να “ταιριάξουμε” ή θα επιλέξουμε να μείνουμε πιστοί στην αλήθεια μας;

Η θεραπεία σε αυτό το σημείο καλεί το άτομο να σταθεί στο κέντρο του εαυτού του και να κάνει το πιο δύσκολο πράγμα: να μείνει εκεί, ακόμα κι αν είναι μόνος/η.

Η κοινωνία έχει την τάση να χαρακτηρίζει ως «απόλυτο» όποιον έχει σαφή εικόνα του τι θέλει και δεν δέχεται ψίχουλα. Όμως, το να λες:

«Θέλω να με αγαπούν με παρουσία, με ειλικρίνεια, με συνέπεια»
δεν είναι απόλυτο. Είναι αυτοσεβασμός.

Οι εκπτώσεις στον τρόπο που αγαπιόμαστε μας κοστίζουν ακριβά: οδηγούν σε εξάρτηση, αυτοαμφισβήτηση, ακόμα και σωματικά συμπτώματα (ψυχοσωματικά).

Η θεραπεία εδώ σε καλεί να θέσεις σαφή όρια, χωρίς ντροπή. Όρια όχι για να απορρίψεις, αλλά για να προστατέψεις τον χώρο μέσα στον οποίο μπορείς να ανθίσεις.

“Οι εμπειρίες που ζεις είναι για να σε επαναφέρουν στο κέντρο σου.”

Η θεραπεία σου είναι να μην χάσεις τον εαυτό σου μέσα στον πόνο. Να μην προδώσεις την ψυχή σου για να πάρεις λίγη αποδοχή.

Είναι μια πράξη πίστης στον εαυτό σου, μια απόφαση:
🧡 «Ακόμη κι αν πληγωθώ από τις αποφάσεις μου, θα μείνω αληθινός/ή με τις αξίες και τις ανάγκες μου.»

Μην κάνεις εκπτώσεις.
Μην “μαζεύεις” την ψυχή σου για να χωρέσεις σε μικρούς ανθρώπους ή μικρές σχέσεις.
Μην θεωρείς “πολύ” την αγάπη που ζητάς.
Να έχεις το θάρρος να πιστεύεις στον δικό σου τρόπο να αγαπάς — γιατί αυτός ο τρόπος είναι μοναδικός, αυθεντικός, και έχει αξία.

Αγγελική Μπολουδάκη